Take that, Jet
Het is duidelijk dat ik geen èchte
journalist meer ben. Ik ga namelijk over Jet Bussemaker schrijven en
de waan van de dag is al 38 rellen verder. Ik kon niet eerder over
Jet Bussemaker schrijven omdat Jet mij terug naar mijn aanrecht
gestuurd had. En ik ben gegaan.
Ik geloof dat ik daar zelf nog het
meest geschokt door ben. Ik weet dat politici de neiging hebben om
domme dingen te zeggen over dingen waar ze geen invloed op hebben
omdat dat blijkbaar makkelijker is dan intelligente beslissingen
nemen over dingen waar je wel invloed op hebt. In het verleden
reageerde ik daar vaak op de dag zelf nog op. Zie hier bijvoorbeeld
de onzin die de vorige minister van onderwijs uitkraamde.
En toch werd ik enorm geraakt toen
mevrouw Bussemaker zei dat ik me moest schamen voor het feit dat ik
op dit moment bijzonder weinig werk. Of eigenlijk vooral door de
reacties daarop. Want ineens was iedereen het ermee eens en vertelde
het aan mij. Blijkbaar lijk ik zo weinig op een op de zak van haar
man terende vrouw dat ik vanzelf had moeten begrijpen dat het niet
over mij ging maar over andere luxepoppetjes. Zelfs mijn krant zei
dat het natuurlijk wel waar was dat ik mijn waarde moest bijdragen
aan de maatschappij. Dus als vrijwillige gastvrouw in het CJG draag
ik niets van waarde bij, wanneer ik allochtone vrouwen fietsles geef
niet en het is ook beetje sneu om je kinderen zelf van school te
willen halen. Nu vind ik zelf die dingen waardevol en houden manlief
en ik het al 23 jaar samen uit en heeft mevr. Busssemaker niets te
maken met hoe wij het hier thuis geregeld hebben. Ik wil me helemaal
niet verdedigen want de aanval is de beste verdediging. En ik ben
goed in de persoonlijke aanval, maar ik wil dat niet. Dus moest ik op
mijn vingers zitten toen iemand op een een online forum zei dat zij
ook altijd vier dagen gewerkt had en dan moest je gewoon goeie
afspraken maken en een ouder op ouder af schema hanteren en ze was er
zo blij mee na de scheiding... Het is zo makkelijk om te typen dat
als je wat vaker thuis geweest was, je misschien niet gescheiden was.
Het is makkelijk en fout. Ik kan namelijk net zo min oordelen over
haar situatie als zij dat kan over de mijne.
Dus ik heb ook niet gewezen op het feit
dat 80 % van de werkende ouders bij ons op het schoolplein teert op
de tijd van hun ouders. Ik heb alleen in mezelf gegrinnikt toen een
vooraanstaand journaliste tweette dat ze het probleem van werkende
ouders niet zag want kinderen zaten toch de hele dag op school. En ik
heb zelfs mijn mond gehouden toen ik, voor vrijwilligerswerk op
bezoek was bij een ambtenaar van de gemeente die me met droge ogen
vertelde dat hij in Groningen eigenlijk helemaal de weg niet wist en
de wijken niet kende want hij woonde tenslotte in Friesland. Hij
draagt iets van waarde bij omdat iemand hem betaald? Mij lijkt het
eerlijk gezegd teren op de zak van de overheid en dus op ons aller
zak. (Oeps nu schrijf ik het toch maar toen heb ik, met moeite, mijn
mond gehouden, echt waar).
Ik ben lamgeslagen in een hoekje van
mijn moestuin mijn wonden gaan likken. En heb me afgevraagd waarom
dit nu zo zeer doet. En de reden is natuurlijk dat ik niet helemaal
tevreden ben momenteel. Ik wil weer meer meedraaien en zou best graag
weer een betaalde baan willen. En die vind ik even niet. Mijn eigen
stomme rotschuld volgens mevrouw Bussemaker en misschien heeft ze
daar wel gelijk in. Maar wie is zij dat ze daar iets van moet vinden?
Als ik nu een baan onder mijn niveau aanneem vanwege het risico dat
ik in een echtscheiding beland, neem ik een baan aan die anders
vermoedelijk vervuld zou kunnen worden door iemand die op zijn eigen
niveau werkt en nu misschien wel al een uitkering heeft. Zou dat nu
een betere bijdrage leveren aan de wereld dan vrijwillige klussen
doen waar mijn persoonlijkheid en mijn talent wel tot zijn recht
komen? Ik heb besloten om in de tijd dat ik nu thuis ben te proberen
juist zo veel mogelijk bij te dragen aan de maatschappij en te
blijven groeien en ontwikkelen en ik haalde juist uit mijn
vrijwillige bijdrage aan die maatschappij veel voldoening en de
broodnodige eigenwaarde. En toen zei de minister dat ik me moest
schamen en dat deed ik.
Tot ik me herinnerde dat ik juist in
het persoonlijke groeiplan heel veel tijd genomen om te leren over
schaamte en dat als Minister Bussemaker een half uurtje van haar tijd
besteed had aan het zien van deze Tedtalk, ze geweten had dat je
nooit iemands gedrag kan veranderen door hem te beschamen. En
vervolgens heb ik mijn hoofd geheven en mijzelf een schouderklopje
gegeven omdat mevrouw Braafhart los het plein rondfietst. Take that,
Jet!
