Enne Marieke 2.0?

Tja die moest al haar aspiraties even in de ijskast zetten. Niet lang nadat ik dit schreef vlogen we keihard de zorgen en de mantelzorgen in. Maar daar leer en groei je ook weer van.... Er lijkt wat lucht en licht weer doorgebroken en ik wil schrijven dus hier ben ik weer!

Moderne huisvrouw

Gisteren voegde ik een nieuw label aan mijn tekst toe. Moderne huisvrouw. Als een soort van per ongelukke huisvrouw ( en dat is wat anders dan een ongelukkige) heb ik toch steeds meer zaken gevonden die mij redeloos gelukkig maken. Kringlopen, wecken, koken. Het huishouden doen nog steeds niet helaas. Vandaag de routine laten varen dus nu maar eens de ontbijtboel opruimen voor ik weer ga koken!

Overdenking

Gisteren was zoon in paniek. Hij had zijn oefen theorie verkeersexamen bijna niet gehaald. En meester had verteld dat kinderen die 550 voor hun cito halen, soms moeite hadden met hun verkeerstheorie. In mijn zoons hoofd werd dat: Meester zegt dat ik ga zakken voor mijn theorieverkeersexamen en dat betekent dat ik toch dom ben en dat iedereen me uitlacht.

Meester bedoelde: als je slim bent kun je dingen te ingewikkeld maken en dat gebeurt wel eens bij verkeersexamen.

Het gebeurt bij het bloggen ook. Iedere keer dat ik een idee heb voor een stukje heeft vormt mijn hoofd zinnen, in het Engels. Want ooit blogde ik veel. Ik heb het gisteren eens teruggelezen op zoek naar een mooi voorbeeld van de heftigheid van het peutermoederschap. Ik las dingen die ik vergeten was. Teksten die ik prachtig vond, knutsels die ik maakte, dingen die ik bakte. Mijk improves was helemaal Marieke.

Toen ik overstapte in het Nederlands was het idee dat het ook een soort van port-folio kon worden. Dus ik ging er over nadenken en nog meer over nadenken en ik dacht zo veel dat ik stopte met schrijven. Ik veranderde de naam. Maar schrijven over mosterd maken, kringlopen en haken is op de een of andere manier in het Nederlands enger. Truttiger. Ik dacht dat het Engels een masker was om me achter te verschuilen, maar het was wel een bevrijdend masker (metafoor die mank loopt!).

Ik dacht er veel over na gisteren en vandaag en besloten dat alleen Engels voldoet in deze situatie. Ik was het niet aan het overdenken. I was seriously overthinking things..... I like to make stuff and I like to show it. 

Dus hierboven een stukje van de oogst van afgelopen herfst.. 

Routine als muze...

Ik heb routine nodige. Gewone ordinaire dagelijkse sleur. Hoe graag ik ook grootst en meeslepend zou willen leven, het zit niet in me. Ik functioneer niet zonder routine. Afgelopen winter mocht ik een poosje mijn oude baan als eindredacteur oppakken, het ging me eigenlijk vrij moeiteloos af. De routines thuis moesten even op de schop maar de routines op het werk zaten nog zo diep in mijn systeem dat ik de overgang redelijk soepel maakte. Tot het moment dat een geheel onverwachte verandering van drukker er voor zorgde dat ik een blad in een ander format met een ander systeem bij een andere drukker moest maken. Heel leuk, heel spannend en het ging heel goed maar het kostte bakken met tijd. Tijd om het werk te doen, dat is logisch èn declareerbaar maar ook uren en uren waarin ik als een kip zonder kop op zoek was naar sleutels, portemonnee, kinderen, tassen. Uren waarin ik lijstjes moest maken waarop stond dat ik moest eten en de hond uit moest. Uren waarin ik dagelijks door de supermarkt moest sjezen voor boodschappen

Het was een wijze les. Ik wist al dat het etiket van creatieve chaoot dat ik vroeger achteloos maar stiekem trots op mezelf plakte niet klopte, maar dit drukte me weer met de neus op de feiten. Ik presteer beter als er een basisstructuur is.

Nu mijn tijdelijke uitstapje naar de arbeidsmarkt weer even stil ligt en ik mijn dagen weer meer vul met vrijwilligerswerk en huishouden moest ik  er aan denken. Iedereen met meer tijd zal het herkennen Als je niet uit kijkt doe je minder dan je wil. Voor het huishouden heb ik daarom een redelijk strikte routine ingebouwd waardoor je, als ik me er aan

Maar eigenlijk wil ik meer schrijven. En doe ik dat dan niet.. en dus staat het vanaf vandaag tussen mijn dagelijkse routine.

houd, nu onverwacht onze badkamer kan opstappen.

Ik hoop dat het gaat werken. Maar mocht ik nu een tijd lang inderdaad dagelijks schrijven en dan even niet: wil je dan alsjeblieft niet zomaar mijn badkamerdeur open doen?

Marieke 

P.S. Ingelogd om  deze log ook te plaatsen ontdek ik dat mijn vorige blog (precies 1 invalbaan geleden) ook over routines ging. Ach ik ben in ieder geval consistent..

Wat ik nog weet van Roodeschool

Lang, lang geleden toen mijn man nog mijn vriendje was en we net in Stad woonden, besloten we dat het tijd werd om het ommeland eens te gaan bekijken. Omdat we nog geen auto hadden, fietsten we op een zondagmiddag naar het station om in de trein naar Roodeschool te stappen. Alleen die trein was al een beleving. We hadden ons jaren in en uit overvolle studententreinen gevochten. Oude Duitse coupe's met stoffige bekleding, dubbeldekkers waar je soms ineens stond in een rookcoupé. En toen de diesel naar Roodeschool. Eén wadlopertje met een wagonnetje. Eén conducteur en vijf passagiers aan boord. Drie mensen die wisten waar ze naar toe wilden en wij.

Wij reden doelloos door dat eindeloze lege landschap. Geboren en getogen in de Veluwezoom was ik toen de schoonheid van Groningen nog aan het leren zien. Ik zag niks. Hoogspanningsmasten met af en toe een schaap. Ik wist nog niet hoe je leegte zien moest. We reden langs plaatsjes met exotische namen. Sauwerd, Baflo, Usquert, het was nog een vreemde taal.

Na een uur doemde er een strook beton op langs het spoor met een blauw bord erbij. Roodeschool. Nu we er waren, stapten we maar uit.

Wat ik nog weet van Roodeschool. Het had een chinees restaurant, er stonden mooie huizen en het was er koud en doodstil. Het was niet echt een plaats om de zondagmiddag door te brengen. Toch liepen we een uur door het uitgestorven dorp wachtend op de trein terug naar Stad. Tien minuten voordat de trein zou arriveren, kwam er een echtpaar aangewandeld. Ze liepen op hun gemak midden over straat. Tot ze vlakbij het station aangekomen over een hegje een voor ons willekeurige voortuin instapten en strak naar binnen gingen kijken. “Ze hebben een nieuw bankstel! ”, was het tevreden commentaar. Ze liepen de tuin uit naar het station en stapte even later in Uithuizermeeden uit.

Vijftien jaar later is dit mijn eerste associatie met Roodeschool. Extreme nieuwsgierigheid. Misschien geheel ten onrechte. Maar toch denk ik dat dit echtpaar de reden is dat we nooit gevallen zijn voor zo'n mooi, goedkoop pand met veel grond in een klein Gronings dorp. Iedere keer als Funda echtgenoot of mij verleidt, fluistert een van ons: Het bankstel in Roodeschool.

En toch. Wat weet ik nu van Roodeschool na een uur? Een uur waarin ik slechts één echtpaar een redelijk bizarre zin hoor uitspreken. Misschien is Roodeschool wel een broeinest van straattheater en waren wij toevallig het enige publiek.

Je weet het niet, een eerste indruk is maar een eerste indruk. En toch een kleine anekdote kan een groot verhaal vertellen en soms denk ik dat het Roodeschool-syndroom mij daarom belemmert. Soms als ik enthousiast iets vertel krijg ik het ineens heel warm en blijf even hangen. Me totaal van mezelf bewust. Wordt dit mijn verhaal? “Marieke, Oh die met dat kleine hoofdje? Ik praatte eens met haar en toen zei ze heel overdreven...”

Niets zeggen, is voor mij geen optie. Ik ben daar van nature ongeschikt voor. Daarom schrijf en praat ik tegenwoordig maar zo echt mogelijk. Helemaal Marieke en niemand anders. Zodat het verhaal in iemands hoofd maar echt over mij gaat. Maar ik vind het niet makkelijk en daarom blijft het hier tot nu toe wat leeg....

Stabilitas

Ik ben een boekje over Benedictijns richtlijnen voor het leven aan het lezen en kwam daar dit bericht tegen. Stabilitas, de kunst van het niet weglopen van degenen en hetgeen waaraan je je verbonden hebt.

Volhouden dus. In de periode waarin ik niet dagelijks op dit blog schreef, vierde ik mijn derde trouwdag wat in mijn geval betekent dat ik al 12 jaar getrouwd ben met de man die ik al 21 jaar liefheb. Ik kan het dus wel, niet weglopen van waaraan ik me verbonden heb. Het lukt me gewoon niet bij alles. In mijn geval zal stabilitas bij het bloggen waarschijnlijk betekenen dat ik zo af en toe weer opnieuw moet beginnen.

Waarom ik niet schreef? Er gebeurde te veel. Dingen die niet blogbaar waren. Dingen waar we weinig controle over hadden en dingen die tijd en aandacht vroegen. En gingen er dingen goed (ik en bovengenoemde man waren een heel weekend zonder kinderen in Amsterdam!) dan wilde ik daar hier en nu van genieten.

Overigens in Amsterdam liep ik over het Waterlooplein en vroeg me af of ik misschien ergens de afgelopen 20 jaar te oud geworden was voor Dr. Martens. Ik besloot van wel.

Vanochtend zat ik na  drie kwartier wachtten met een te jonge dokter in een te klein kamertje omdat 15 weken nadat ik het laatste treetje van de trap mistte, nog steeds niet pijnloos loop. De dokter maakte zich zorgen en was niet blij met mijn schoenen. Te zacht en te flexibel. Ik moet over twee maanden terugkomen, veel minder lopen en dagelijks werklaarzen aan.

Ik heb groene besteld. Dat is mijn lievelingskleur. Tot morgen!

Hals und beinbruch

Hij kwam laatst weer voorbij. Het woord gezellig is onvertaalbaar dus alleen in Nederland is het gezellig. Volgens de VPRO-gids was er nog iets van waar ook. Taal heeft invloed op cultuur en gedrag. Het zal wel.

Volgens mij is er geen gangbaar Nederlands woord voor het Engelse werkwoord procrastinate, maar toch is er hier al sinds september geen blogje van mij verschenen. Door mijn uitstelgedrag. Ik stel niet alleen bloggen uit. Ik ben op een punt gekomen waar ik zo ongeveer mijn halve leven uitstel. Die zin heb ik al vier keer gewist. Want jij leest dat en vindt nu iets van mij. De kans is aanzienlijk dat je denkt:  wat een domme doos, of: jeetje een zeikerige huisvrouw met een blog...Of: dat klopt ik heb je zes weken geleden al gemaild en je hebt een facebook account aangemaakt waar je nooit meer geweest bent.

Ik vind het niet leuk als mensen nare dingen over me zeggen. Terwijl ik het type, realiseer ik me dat dat niet helemaal waar is. Ik vind het vooral niet leuk als de mensen die in mijn hoofd wonen nare dingen zeggen. Als iemand in het echt zoiets zegt, raas ik tegen mijn man of een vriendin maak er een flauwe grap over en het is over.
Het stomme is in het echt zeggen  mensen  minder vaak stomme dingen dan in mijn hoofd. Ik kan zo ontzettend onaardig tegen mezelf zijn.

Rationeel weet ik dat de dingen die ik allemaal verzin vrijwel nooit gebeuren en dat zelfs als ze wel gebeuren, ze niet zo erg zijn als ik denk dat ze zullen zijn. Emotioneel is er altijd wel een was die ik moet draaien, een kind dat ik moet troosten, of een blog dat ik moet lezen. 

En wat zijn de blogs waar ik terugkom? Die me raken? Jaloers maken? De eerlijke open en zoekende blogs. De teksten waar iemand zich kwetsbaar opstelt. En zo wist ik net ineens bij het wandelen met de hond waarom het me eerder vijf jaar lang wel lukte om met enige regelmaat te bloggen. Ik schreef onder een schuilnaam en in het Engels. Een masker en een schild.

Ik wilde ze hier afzetten en het toneel oplopen en vind mezelf nu al 9 maanden in de coulissen...
Dat moet maar eens klaar zijn. Tot morgen.....

Van waar dit blog?

Welkom, op dit plekje van het internet. Mijn plekje op het internet. Mijn naam is Marieke Laauwen, en ik ben schrijver. Laat me dat nog een keer zeggen:
Ik ben Marieke Laauwen en ik ben schrijver. Ik moet het nog wat oefenen, Het is niet dat ik zojuist schrijver ben geworden. Het is meer dat het even geleden is dat ik het zo, vrijuit, heb durven zeggen. Zie je, ik besloot journalist te worden toen ik acht was en om dat ik van de koppige soort ben, vertrok er in 1993 een achttienjarig journalist naar de Academie voor Journalistiek. Toen ik er vier jaar later afkwam bestelde ik een vrachtwagen liet me met al mijn spullen van Tilburg naar Groningen rijden en werd ambtenaar. Dat lag een beetje aan mij en een beetje aan de Academie. Het was een beetje de Kuifje Academie en ik bèn geen Kuifje.

Ik vond de mensen achter het nieuws leuker dan het nieuws zelf maar zag nog niet dat dat mijn grote kracht is! Toen ik studeerde was ik stoer, cynisch, sarcastisch, grappig maar nooit kwetsbaar. In het openbaar dan. Soms droom ik van het overdoen. Gewoon terug gaan, laten zien wie ik ben, wat ik kan en kijken wat ik kan leren van alle talenten die daar rondliepen.

Ik ben altijd blijven schrijven (je bent schrijver of je bent het niet natuurlijk). Als eindredacteur, redacteur en columnist van Kerk in Stad een piepklein maar prachtig kerkblad. Iedere twee weken een twintig pagina grote krant maken als enige betaalde kracht tussen geweldige vrijwilligers.

Als mens, fictie gedichtjes, korte verhaaltjes schetsen weggestopt in mijn pc.

Als vrijwilliger voor het (nog veel kleinere) blaadje van het Centrum voor jeugd en gezin in Beijum. Als blogger, in het Engels en onder een andere naam.

En als levensverhalenschrijver. Biograaf voor gewone mensen. Waanzinnig mooi werk maar ook werk van de lange adem en ontzettende intensiteit. En ik ben schrijver niet meteen ook zakenman. Dus bleef ik bezig met de vraag: Wat wil ik later worden als ik groot ben?

En ineens wist ik het: Ik ben schrijver en het werd tijd om dit hard op te zeggen. Vandaar dit blog.