Oogsten, da’s hard werken!

Ik houd van analogieën, metaforen, fabels, parabels en gelijkenissen. Ik houd van kleine, simpele verhaaltjes die je kunt gebruiken om woorden te geven aan lastige, complexe verhalen. Verhalen die je nog niet goed kunt vertellen, omdat je ze nog niet uitgeleefd hebt. Ze maken het soms net wat eenvoudiger om te zien wat je wilt doen. Om te zien wat je probleem nu echt is.

Dus toen ik zo’n anderhalf jaar geleden besloot dat ik wat moest veranderen in hoe ik leefde, ging ik op zoek naar zo’n verhaaltje. Naar een simpel zinnetje om aan te geven wat ik wilde.

Ik wil weer bloeien zei ik. Veel helderder dan het vage: Er moet iets anders in mijn leven maar wat?- gevoel waar het uit voort kwam. Ik bedoel, nu hoefde ik alleen maar uit te zoeken waar ik van ga bloeien. Dus dat deed ik. Ik probeerde dingen, deed eens dapper, deed eens raar. En langzaam maar zeker dacht ik: Hè ik bloei? Ik herontdekte mezelf als best ok. Ik herinnerde me dat ik schreef. En ik dacht: wat nu? 

Het mooie van metaforen is dat, als je eenmaal een goede te pakken hebt, je zo door kan pakken. Wat komt erna bloeien? Vruchtdragen! Ik schreef en ik verdiende weer met schrijven. Ik kreeg mooie ideeën en dacht: Kijk daar zijn de vruchten. 

Dus nu moet ik oogsten.

En nu wordt het grappig want het is natuurlijk niet toevallig dat ik een groei en bloei metafoor pak. Er bloeit hier weleens wat en veel daarvan zet vrucht en we zitten hier midden in de oogst. Al weken. En oogsten, dat is keihard werken.  Ik slingerde honing, maakte pruimensaus, pruimenlikeur pruimenjam, gele kornoeljesaus, bramenjam, frambozenazijn en appelchutney. We plukten druiven voor de eerste lading druivensiroop van dit jaar en de eerste herfststorm donderde een lading appels uit de boom. Ik weckte mijn eerste appelmoes dus wat vroeg dit jaar èn wat laat op de avond. 

Ondertussen haalden we 50 kilo appels van de boom en 58 kilo stoofperen. Daar moet dus iets mee. We zetten een druiven- en een appelwijn op. Momenteel roer ik de most dagelijks en de weckketel pruttelt op de eerste stoofperen. Want als de aarde je overvloedig vruchten geeft, probeer je er iets mee te doen. De echt slechte appels waren dit jaar voor de composthoop. We hebben gave genoeg. Plukken en selecteren dus. Wat zijn nu de echt mooie vruchten? Welke moeten nu en welke kunnen liggen? Welke houd ik zelf en welke geef ik weg? Welke vruchten laat ik gisten, welke eet ik zo.

 Mijn rechterwijsvinger is gekleurd en eeltig van het peertjesschillen en het hele huis ruikt naar kerst. Oogsten is hard werken en het ontregelt de dagelijkse dingen behoorlijk.  Maar het is de moeite meer dan waard. Wat een goede waarschuwing is, nu ik ideeën ga oogsten.

Ik houd van gelijkenissen. Ik leer er altijd van. Zelfs als ik ze zelf verzin.

ronde cirkels

Toen ik iemand zijn moeder werd, werkte ik regelmatig thuis en had ik nog geen kinderopvang. In geval van grote stress of strakke deadlines kwam een studerende vriendin haar stufi aanvullen door op Stijn te passen. 

Ze was bij gebrek aan familie in de buurt onze vaste achtervang. Paste op zoon toen ik dochter baarde (en zat daarvoor weken met haar mobieltje aan in colleges) en een wonderbaarlijk weekend lang regelde ze hier kin

deren en hond terwijl man en ik Londen verkende.

Vandaag 15 jaar geleden werd ik moeder van een zoon en vanmorgen bracht zijn oppas haar dochter van een jaar voor de dag bij mij en heb ik de hele dag kind nummer 2 thuis na een operatie. Ik wilde iets passend schrijven over kringetjes die rond zijn en zo maar iets gearticuleerds komt er niet uit. Sterker nog ik heb al een aantal keer iets gewist dat er ongeveer zo uitzag:l.guttttttttttttttttp;yi………f

Kortom ik ben met terugwerkende kracht heel trots op alles dat ik ooit geschreven heb met  kinderen aan mijn rok. Vijftien jaar later snap ik echt niet meer hoe ik dat voor elkaar kreeg. En nu moet ik een luier verschonen, een katoenen in een kek kleurtje. En daar kan ik niet over mopperen want dat leerde haar moeder hier! 

Ambities voor beginners

Ik ben niet zo ambitieus. Of nee, ik ben wel ambitieus, maar ik kan daar niet zo veel mee. Ik heb had de neiging een ambitie op dezelfde manier te benaderen als de wens die je doet als je een vallende ster ziet. Je wenst heel vurig en praat er met niemand over want anders komt het niet uit. Bij vallende sterren heb ik wel eens gekregen wat ik wenste maar ik kan vrij slecht hardmaken dat er een oorzakelijk verband is. Bij ambities weet ik vrij zeker dat mijn methode niet werkt. 

Een reële ambitie is een haalbaar doel. Iets dat potentieel binnen je bereik ligt (een olympische medaille valt voor mij in de categorie: ga jij maar een avondje sterrenkijken), maar waar je naartoe moet werken. Waar je je voor moet ontwikkelen. Waar je dus anderen bij nodig hebt. Want in mijn eentje leer ik niks.

Toen ik in februari vorig jaar aan mijn imkercursus begon wist ik helemaal nog niet of ik wel bijen wilde. Het leek me boeiend en ik wilde iets leren. Zodra de praktijklessen begonnen, was ik verkocht. Ik wilde bijen, over een jaar of zo. Mijn docenten grinnikten daar eens om. Je leert het toch pas in de praktijk en waarom zou je eerst een jaar alles gaan vergeten wat wij je vertellen? Het feit dat ik met mijn handen die kast in durfde en tussen die wolken insecten durfde te staan, maakte me een beetje licht in het hoofd en voor ik het wist stond ik om me heen te roepen dat ik ergens een plek nodig had (en kreeg er nog een ook), recruteerde ik een partner zodat ik niet alleen op mijn neus zou gaan en werd ik lid van de vereniging van Carnica imkers omdat die beginnende imkers een volkje cadeau doen.  En dus kwam er een dag dat ik een bericht op mijn antwoordapparaat vond. Van een bedaarde, wat oudere imker uit Drenthe: 'Bel me even, ik heb een volkje voor je staan.' 

Het kwam voor geen meter uit. Op de dag dat ik de kast stond te schilderen, probeerden we ook heel hard thuiszorg voor mijn dementerende schoonmoeder en palliatieve zorg voor mijn stervende schoonvader te regelen. Maar ik wilde echt graag bijen. Ik had best heel redelijke excuses om het nog een tijdje uit of af te stellen. Maar ik wilde zo graag. Tegelijkertijd geloofde ik er nog weinig van.   

Het schilderen van die kast was daarom een beetje als het schilderen van de babykamer van je eerste kind. Je doet het omdat het verwacht wordt, alsof het zo hoort. Maar je gelooft toch niet echt dat daar een mensje in komt te wonen? Tijdens het schilderen was ik al wel een beetje trots. Ik was verder gekomen dan ik gedacht had met dat rare, voor mijn doen ambitieuze, ‘ik word imker’-project.  En nog niemand had me keihard uitgelachen.. De geheime angst achter mijn 'ambities houd je voor jezelf'- overtuiging.

Dus tijdens het schilderen, bedacht ik dat dat imkeren van mij wel een heel mooi oefenterrein is. Waar ik kan leren het net iets anders aan te pakken. En dus schreef ik een plannetje met ambities: Ik wil  kinderlessen geven, ik wil een mooie honingoogst, ik wil een volk of 5 op een stuk of 3 plekken. Ik wil ooit een toplattenkast en een vervolgcursus doen. En toen ik dat allemaal bedacht had, fietste ik langs de bouwmarkt en schafte voor 59 cent een bevestiging van mijn ambities aan.

Zo veel mensen vroegen mij het afgelopen jaar: 'Waarom staat er een 1 op jouw kast?' Omdat ik 5 kasten wil!  Mijn bijen kwamen levend de winter door, de honingkamer loopt mooi vol,  ik geef de komende maand iedere week wel een keer een kinderles, deze winter ga ik op vervolgcursus en kijk: kast 2 is geschilderd! Komende week maak ik een aflegger.

Ik ben er wel een beetje ambitieuzer van geworden! Dus let op ik wil nog veel meer in het leven en ik ga het hier delen!