Twee kralen en een stukje plastic

Soms schrijf je niets omdat er niets gebeurd, andere momenten is je leven ineens zo vol dat je niet meer weet wat je op moet schrijven. Niet alles kun je delen met iedereen en als het leven heel vol is, dan is het lastig om te weten waar de grenzen liggen. En verder was het ook gewoon december. Donker en druk.  

Maar het was wel een heel bijzondere maand. Ik haalde mijn tweede Gilwellkraal op in een besneeuwd Brabants bos. Een stukje hout van niks, maar mensen wat ben ik er trots op! Die cursus was een van de mooiste dingen die ik ooit gedaan heb. Maar niet een van de makkelijkste…

Een paar dagen later hing ik die kralen om mijn nek en stapte ik voor de laatste keer in een lesauto, reed naar het CBR, ruilde mijn instructeur in voor een examinator en ging een half uurtje door de stad rijden. En nu heb ik een rijbewijs. Ik! Ik… De allereerste column die ik ooit voor Kerk in Stad schreef ging over het feit dat je mij niet moet vragen waarom ik niet autorijd. En nu doe ik het wel……………

Soms schrijf je niet over dingen omdat ze zo groot zijn dat je ze niet helemaal kan bevatten. Autorijden is zo’n ding en Gilwell was dat ook. Maar uiteindelijk was wat ik in die lesauto en in de Ardennen geleerd heb, dezelfde les.  Wees je eigen leider. Welkom in mijn auto, ik stuur, ik ben de baas.

Die les maakte bijvoorbeeld dat feedback ineens makkelijker aanvaardbaar werd. Ik realiseerde me dat ik er ook niet naar kan  luisteren. Het betekende ook dat ik, toen ik na 10 minuten rijexamen een stuuringreep kreeg van mijn examinator die met een supervisor achterin zijn eerste examen afnam, kon denken: “Dank je wel dat je me veilig hield, het was niet nodig ik had ook gezien dat een lul me rechts inhaalde”. En toen bleef autorijden. 

Dus daar stond ik eind 2017 met mijn woodbadge om mijn nek in een deprimerend CBR zaaltje aan tafeltje 2 te kijken naar een man die zijn hand uitstak en gefeliciteerd zei. Het duurde even voordat ik begreep wat hij bedoelde…. 

Benieuwd wat er in 2018 gaat gebeuren! 

Licht, leben en liefde

Dat zijn de eerste vier woorden van Daniël Loheus prachtige lied: Aordig doen tegen mensen die niet aordig doen (want die benn aordigheid 't hardste neudig. Harder as wij).

Dat licht is voor mij wel een retebelangrijke voorwaarde. Zonder ben ik al vrij snel iemand die niet aordig doet. Het is nu oktober en het licht is uit. Marieke gaat dan vrij snel ook uit. Op slot. Opgekruld in een hoekje. Ik doe mijn best. Zet mijn lichtlamp aan, draai blije muziek, blijf contact leggen, probeer me niet lens te eten, slik mijn vitamientjes. Maar het blijft behelpen. Sinds ik dit een beetje van mezelf snap, probeer ik de zon niet alleen te vangen in mijn weckvoorraad maar ook in mijn foto-opslag. Om naar te staren als ik het nodig heb. Vandaag heb ik het nodig. De belofte dat ooit het licht weer aan gaat...   

Oogsten, da’s hard werken!

Ik houd van analogieën, metaforen, fabels, parabels en gelijkenissen. Ik houd van kleine, simpele verhaaltjes die je kunt gebruiken om woorden te geven aan lastige, complexe verhalen. Verhalen die je nog niet goed kunt vertellen, omdat je ze nog niet uitgeleefd hebt. Ze maken het soms net wat eenvoudiger om te zien wat je wilt doen. Om te zien wat je probleem nu echt is.

Dus toen ik zo’n anderhalf jaar geleden besloot dat ik wat moest veranderen in hoe ik leefde, ging ik op zoek naar zo’n verhaaltje. Naar een simpel zinnetje om aan te geven wat ik wilde.

Ik wil weer bloeien zei ik. Veel helderder dan het vage: Er moet iets anders in mijn leven maar wat?- gevoel waar het uit voort kwam. Ik bedoel, nu hoefde ik alleen maar uit te zoeken waar ik van ga bloeien. Dus dat deed ik. Ik probeerde dingen, deed eens dapper, deed eens raar. En langzaam maar zeker dacht ik: Hè ik bloei? Ik herontdekte mezelf als best ok. Ik herinnerde me dat ik schreef. En ik dacht: wat nu? 

Het mooie van metaforen is dat, als je eenmaal een goede te pakken hebt, je zo door kan pakken. Wat komt erna bloeien? Vruchtdragen! Ik schreef en ik verdiende weer met schrijven. Ik kreeg mooie ideeën en dacht: Kijk daar zijn de vruchten. 

Dus nu moet ik oogsten.

En nu wordt het grappig want het is natuurlijk niet toevallig dat ik een groei en bloei metafoor pak. Er bloeit hier weleens wat en veel daarvan zet vrucht en we zitten hier midden in de oogst. Al weken. En oogsten, dat is keihard werken.  Ik slingerde honing, maakte pruimensaus, pruimenlikeur pruimenjam, gele kornoeljesaus, bramenjam, frambozenazijn en appelchutney. We plukten druiven voor de eerste lading druivensiroop van dit jaar en de eerste herfststorm donderde een lading appels uit de boom. Ik weckte mijn eerste appelmoes dus wat vroeg dit jaar èn wat laat op de avond. 

Ondertussen haalden we 50 kilo appels van de boom en 58 kilo stoofperen. Daar moet dus iets mee. We zetten een druiven- en een appelwijn op. Momenteel roer ik de most dagelijks en de weckketel pruttelt op de eerste stoofperen. Want als de aarde je overvloedig vruchten geeft, probeer je er iets mee te doen. De echt slechte appels waren dit jaar voor de composthoop. We hebben gave genoeg. Plukken en selecteren dus. Wat zijn nu de echt mooie vruchten? Welke moeten nu en welke kunnen liggen? Welke houd ik zelf en welke geef ik weg? Welke vruchten laat ik gisten, welke eet ik zo.

 Mijn rechterwijsvinger is gekleurd en eeltig van het peertjesschillen en het hele huis ruikt naar kerst. Oogsten is hard werken en het ontregelt de dagelijkse dingen behoorlijk.  Maar het is de moeite meer dan waard. Wat een goede waarschuwing is, nu ik ideeën ga oogsten.

Ik houd van gelijkenissen. Ik leer er altijd van. Zelfs als ik ze zelf verzin.

Ambities: een vervolg

Op 2 juni schreef ik hier over mijn bijenambities. Ik had net mijn 2e kast geschilderd. Een week later maakte ik een aflegger die ik naar een tweede standplaats verhuisde. Ik was leuk op weg naar mijn einddoel: 5 kasten op 3 plekken.

Voor dit jaar was ik met 2 kasten op 2 plekken al ontzettend trots en tevreden. Het zette mijn ambitie aan en dat stuk deelde ik dus ook op LinkedIn want dat is tenslotte een plek voor ambities.  Veel mensen lazen het en er gebeurde geen rampen. Ambities kun je best delen, was mijn conclusie.

Twee weken later ging ik het volk in kast 1 controleren en ontdekte ik dat het met ambities ook ineens heel hard kan gaan. Ik had een zwerm onderaan de kast hangen. Mijn broedaflegger had niet genoeg onrust veroorzaakt en mijn koningin had alsnog besloten te vertrekken. Ik moest een zwerm scheppen en ik had 3 volken (en maar 2 kasten!).   Een hoop onhandig gepruts verder (er heeft zich prachtige haagwinde uitgezaaid onder mijn kast en daar hingen de bijen in) had ik een zwermpje in mijn 6 ramer. Ik fietste er mee naar standplaats 2 (mini-ambitie van de bucket-list) waar ik hem met water in de schaduw 3 dagen dicht wegzette tot de oriëntatie op de oude plek weg was. Het werd onverwacht 30 graden en ik was niet in Stad. Gevolg: meer verlies dan ik gehoopt had. Mijn kleine zwermpje was nu een heel klein zwermpje. Uitgebouwde raat erbij, beetje extra voer en het beste er van hopen.
 

Kast gekocht, kast geschilderd en natuurlijk een nummer 3 gekocht. Ergens tijdens het schilderen waaide die weg. Bijen op hoop van zegen overgezet en het zette niet aan. Weinig vlucht, zwarte bijen, heel weinig straten bezet?  Op vakantie verzon ik talloze scenario's en mogelijke oplossingen. Roof (waarom ben ik ook vergeten de vliegspleet te verkleinen)? Varroa? Een virus?. Moet ik ze ruimen? (Het hoort erbij maar dat had ik nou niet op mijn lijstje: 'wat ik nog eens zou willen doen' gezet.) Het nam bijna de trots op de eerste eigen geslingerde honing weg!

Thuis van vakantie met angst in het hart die kast open. En wat zag ik? Een levendig prachtig volk. Ruim groot genoeg om in te winteren! Op de terugweg ben ik meteen langs de bouwmarkt gefietst. Ik had een cijfer 3 nodig.

Dus met 3 volken op 2 plekken ga ik de winter in en in die winter ga ik babbelen over een 3e plek en een Sun Hive vlechten, gewoon omdat het kan!

Gaat nu alles goed bij dat imkeren? Nee, zo werkt dat niet in het leven. Net als bij elke ambitie loopt het wel eens anders.



Maar na een weekje
had ik mijn gezicht weer terug....  

Ambities voor beginners

Ik ben niet zo ambitieus. Of nee, ik ben wel ambitieus, maar ik kan daar niet zo veel mee. Ik heb had de neiging een ambitie op dezelfde manier te benaderen als de wens die je doet als je een vallende ster ziet. Je wenst heel vurig en praat er met niemand over want anders komt het niet uit. Bij vallende sterren heb ik wel eens gekregen wat ik wenste maar ik kan vrij slecht hardmaken dat er een oorzakelijk verband is. Bij ambities weet ik vrij zeker dat mijn methode niet werkt. 

Een reële ambitie is een haalbaar doel. Iets dat potentieel binnen je bereik ligt (een olympische medaille valt voor mij in de categorie: ga jij maar een avondje sterrenkijken), maar waar je naartoe moet werken. Waar je je voor moet ontwikkelen. Waar je dus anderen bij nodig hebt. Want in mijn eentje leer ik niks.

Toen ik in februari vorig jaar aan mijn imkercursus begon wist ik helemaal nog niet of ik wel bijen wilde. Het leek me boeiend en ik wilde iets leren. Zodra de praktijklessen begonnen, was ik verkocht. Ik wilde bijen, over een jaar of zo. Mijn docenten grinnikten daar eens om. Je leert het toch pas in de praktijk en waarom zou je eerst een jaar alles gaan vergeten wat wij je vertellen? Het feit dat ik met mijn handen die kast in durfde en tussen die wolken insecten durfde te staan, maakte me een beetje licht in het hoofd en voor ik het wist stond ik om me heen te roepen dat ik ergens een plek nodig had (en kreeg er nog een ook), recruteerde ik een partner zodat ik niet alleen op mijn neus zou gaan en werd ik lid van de vereniging van Carnica imkers omdat die beginnende imkers een volkje cadeau doen.  En dus kwam er een dag dat ik een bericht op mijn antwoordapparaat vond. Van een bedaarde, wat oudere imker uit Drenthe: 'Bel me even, ik heb een volkje voor je staan.' 

Het kwam voor geen meter uit. Op de dag dat ik de kast stond te schilderen, probeerden we ook heel hard thuiszorg voor mijn dementerende schoonmoeder en palliatieve zorg voor mijn stervende schoonvader te regelen. Maar ik wilde echt graag bijen. Ik had best heel redelijke excuses om het nog een tijdje uit of af te stellen. Maar ik wilde zo graag. Tegelijkertijd geloofde ik er nog weinig van.   

Het schilderen van die kast was daarom een beetje als het schilderen van de babykamer van je eerste kind. Je doet het omdat het verwacht wordt, alsof het zo hoort. Maar je gelooft toch niet echt dat daar een mensje in komt te wonen? Tijdens het schilderen was ik al wel een beetje trots. Ik was verder gekomen dan ik gedacht had met dat rare, voor mijn doen ambitieuze, ‘ik word imker’-project.  En nog niemand had me keihard uitgelachen.. De geheime angst achter mijn 'ambities houd je voor jezelf'- overtuiging.

Dus tijdens het schilderen, bedacht ik dat dat imkeren van mij wel een heel mooi oefenterrein is. Waar ik kan leren het net iets anders aan te pakken. En dus schreef ik een plannetje met ambities: Ik wil  kinderlessen geven, ik wil een mooie honingoogst, ik wil een volk of 5 op een stuk of 3 plekken. Ik wil ooit een toplattenkast en een vervolgcursus doen. En toen ik dat allemaal bedacht had, fietste ik langs de bouwmarkt en schafte voor 59 cent een bevestiging van mijn ambities aan.

Zo veel mensen vroegen mij het afgelopen jaar: 'Waarom staat er een 1 op jouw kast?' Omdat ik 5 kasten wil!  Mijn bijen kwamen levend de winter door, de honingkamer loopt mooi vol,  ik geef de komende maand iedere week wel een keer een kinderles, deze winter ga ik op vervolgcursus en kijk: kast 2 is geschilderd! Komende week maak ik een aflegger.

Ik ben er wel een beetje ambitieuzer van geworden! Dus let op ik wil nog veel meer in het leven en ik ga het hier delen!