Sint wie? Sint Pannekoek!!

Ik had altijd een beetje medelijden met Amerikanen. Die een maand voor Kerst nog een uitgebreid familiediner moeten verzorgen. Dat is toch veel te dicht bij elkaar? Natuurlijk is november wel een maand waarin het handig is om je dankbaarheid even wat bewuster aan te zitten maar toch een extra feestdag zo dicht op een andere feestdag. Waarom zou je dat doen.

Nou ik ben er achter. Dat doe je omdat je het anders nooit doet. Ik bakte gisteren met een vriendin 60 pannenkoeken om 12 mensen (waarvan 7 pubers) van eten te voorzien. Het was namelijk Sint Pannekoek en dan eten wij pannenkoeken. Toegegeven de traditie is pas een jaar oud maar het feit dat het dit jaar maar 3 dagen voor ons sinterklaasfeest viel, was geen reden om er nu weer mee te kappen.

Als Jan Kruis ooit bedacht had dat hij een officiële feestdag aan het verzinnen was had ie vast nooit voor 29 november gekozen maar het gaat zo als het gaat en feestdagen heb je niet te kiezen. En als hij dat stripje niet geschreven had, hadden wij vast niet spontaan vorig jaar met een grote groep pannenkoeken gegeten. En zeker niet dit jaar weer. En het is zo’n cadeautje. Zoon en twee van zijn beste vrienden, hun ouders (die onze vrienden zijn) en de 2 jongsten die ook weer vrienden zijn en de 2 op de middelbare school bij gevonden vriendinnen die er naadloos inpassen.  En dan hadden we zeker niet een Sint Pannekoekappgroep (met onze puberkinderen en hun vrienden!) gehad waar van de week minstens 500 berichten met emoticonrebussen voorbij kwamen. Het gaat nergens over èn daarom is het zo leuk! 

En natuurlijk kun je zomaar spontaan besluiten op een doordeweekse dag om voor een groep leuke mensen pannenkoeken te bakken maar laten we eerlijk zijn: Dat doe je niet en daarom is een feestdag zo handig! Dus ziet hem alvast op je kalender 29 november 2018 is het weer Sint Pannekoek!!!!

ronde cirkels

Toen ik iemand zijn moeder werd, werkte ik regelmatig thuis en had ik nog geen kinderopvang. In geval van grote stress of strakke deadlines kwam een studerende vriendin haar stufi aanvullen door op Stijn te passen. 

Ze was bij gebrek aan familie in de buurt onze vaste achtervang. Paste op zoon toen ik dochter baarde (en zat daarvoor weken met haar mobieltje aan in colleges) en een wonderbaarlijk weekend lang regelde ze hier kin

deren en hond terwijl man en ik Londen verkende.

Vandaag 15 jaar geleden werd ik moeder van een zoon en vanmorgen bracht zijn oppas haar dochter van een jaar voor de dag bij mij en heb ik de hele dag kind nummer 2 thuis na een operatie. Ik wilde iets passend schrijven over kringetjes die rond zijn en zo maar iets gearticuleerds komt er niet uit. Sterker nog ik heb al een aantal keer iets gewist dat er ongeveer zo uitzag:l.guttttttttttttttttp;yi………f

Kortom ik ben met terugwerkende kracht heel trots op alles dat ik ooit geschreven heb met  kinderen aan mijn rok. Vijftien jaar later snap ik echt niet meer hoe ik dat voor elkaar kreeg. En nu moet ik een luier verschonen, een katoenen in een kek kleurtje. En daar kan ik niet over mopperen want dat leerde haar moeder hier! 

9 mei is oma's dag ( maar dit jaar moet ze hem delen...)

Vandaag, 96 jaar geleden, werd mijn oma geboren. Mijn oma was echt de leukste. Zo’n oma waar alles kon, waar je altijd op de eerste plaats stond en die alles wat je deed leuk en bijzonder vond. Als je oma belde dan was de begroeting steevast: 'Dag mijn lieve meisje!' Oma groette ook haar huis. Iedere keer als ze binnenkwam: 'Dag huis, daar ben ik weer!' Ik lijk op haar zeggen mensen soms. Ik vind het een compliment en inderdaad. Net als ik raakte oma altijd met wildvreemden aan de praat. “Ik zat vandaag op een bankje en toen sprak ik met een jongen en die ging vandaag zijn vriendin ten huwelijk vragen, ik ben zo benieuwd hoe het afloopt", was een typische omazin. Oma was lief, maar ook koppig, trots en huishoudelijk een beetje lui. Net als ik.. 

Oma stierf te vroeg, vind ik. Op zich viel het wel mee. Ze was bijna 80 en ze had een heel leven achter de rug. Maar ze stierf voor ik moeder werd en ik had al wel plannen. Zoon werd 14 maanden na haar overlijden geboren… Ik had hem zo graag laten zien. Hij heeft haar rode haren…..

De foto hierboven is niet van mijn oma. Deze foto is van Sophie Scholl. Ook Sophie werd vandaag 96 jaar geleden geboren en Sophie stierf echt te vroeg. Waar mijn oma de tijd had verliefd te worden, te trouwen, kinderen te krijgen en kleinkinderen, stierf Sophie op 22 februari 1943 onder een guillotine in een gevangenis in München. Ze was 21….. Haar broer Hans stierf dezelfde dag. Nu stierven er natuurlijk ontelbare mensen te vroeg in de donkere dagen van de tweede wereldoorlog. Maar Sophie deelde haar geboortedag met die van mijn oma. Dus bij Sophie weet ik helderder hoe het ook had kunnen gaan. Een vol leven, met vreugde en verdriet. Kleinkinderen die 79 echt nog veel te jong vinden. Kijk eens naar die foto. Is ze niet prachtig! Ik denk niet dat oma en Sophie behalve die geboortedag zo veel gemeen hadden maar beiden hadden ze levenslust, nieuwsgierigheid….

Ook op Sophie zou ik willen lijken. Sophie Scholl, haar broer en de andere leden van verzetsgroep de Witte Roos groeide in de jaren 30 op in Duitsland, keken om zich heen en zagen dat het niet goed was en vertelden dat aan anderen. Dit moeten we niet doen, dit moeten we niet willen. Verzet je, verzet je, verzet je.

Ik heb eigenwijze kinderen, ze komen van 2 kanten uit een lange lijn van eigenwijze mensen. Toen er op zoons rapport ooit de opmerking verscheen: “Volgt niet altijd de opdracht” was het collectieve commentaar van opa’s, oma’s ooms en tantes: “en wat is het probleem?” Ik zou het mooi vinden als mijn kinderen een beetje van de ruggengraat en het beoordelingsvermogen van Sophie laten zien in hun leven. En dan hoop ik met heel mijn hart dat ze in betere tijden leven want 21 is echt fucking veel te jong….