Kersencontrast

De kersen zijn rijp. We plukken, koken, wecken, eten. Spugen pitten, zo ver als we kunnen. De kersen zijn rijp. In Amerika stoppen ze kinderen in kooien, maar mijn kersen zijn rijp. Nooit hadden we zoveel kersen aan de bomen als dit jaar. De zomer kwam hard. De zeeën stegen en in Amerika stoppen ze kinderen in kooien. Zestien jaar is de boom.

Gekregen van vrienden, omdat er een kind kwam. Zijn boom, geworteld in onze grond. Het kind steeds vrijer om te gaan en te staan waar hij wil. Kersen te eten.

De kersen zijn rijp. Ik heb geen tijd voor de krant. Er hangen vruchten aan de boom van mijn zoon. Kersen die iets kunnen worden. Ik maak wijn, jam, vlaaivulling. Ik eet kersen en spuug de pit uit. Ik zet kersen op brandewijn om de zomer te bewaren. Dan hebben we dat, als het donker wordt. Ik ben zo druk, want de kersen zijn rijp.

In Amerika stoppen ze kinderen in kooien….

 Godallemachtig……  

Sint wie? Sint Pannekoek!!

Ik had altijd een beetje medelijden met Amerikanen. Die een maand voor Kerst nog een uitgebreid familiediner moeten verzorgen. Dat is toch veel te dicht bij elkaar? Natuurlijk is november wel een maand waarin het handig is om je dankbaarheid even wat bewuster aan te zitten maar toch een extra feestdag zo dicht op een andere feestdag. Waarom zou je dat doen.

Nou ik ben er achter. Dat doe je omdat je het anders nooit doet. Ik bakte gisteren met een vriendin 60 pannenkoeken om 12 mensen (waarvan 7 pubers) van eten te voorzien. Het was namelijk Sint Pannekoek en dan eten wij pannenkoeken. Toegegeven de traditie is pas een jaar oud maar het feit dat het dit jaar maar 3 dagen voor ons sinterklaasfeest viel, was geen reden om er nu weer mee te kappen.

Als Jan Kruis ooit bedacht had dat hij een officiële feestdag aan het verzinnen was had ie vast nooit voor 29 november gekozen maar het gaat zo als het gaat en feestdagen heb je niet te kiezen. En als hij dat stripje niet geschreven had, hadden wij vast niet spontaan vorig jaar met een grote groep pannenkoeken gegeten. En zeker niet dit jaar weer. En het is zo’n cadeautje. Zoon en twee van zijn beste vrienden, hun ouders (die onze vrienden zijn) en de 2 jongsten die ook weer vrienden zijn en de 2 op de middelbare school bij gevonden vriendinnen die er naadloos inpassen.  En dan hadden we zeker niet een Sint Pannekoekappgroep (met onze puberkinderen en hun vrienden!) gehad waar van de week minstens 500 berichten met emoticonrebussen voorbij kwamen. Het gaat nergens over èn daarom is het zo leuk! 

En natuurlijk kun je zomaar spontaan besluiten op een doordeweekse dag om voor een groep leuke mensen pannenkoeken te bakken maar laten we eerlijk zijn: Dat doe je niet en daarom is een feestdag zo handig! Dus ziet hem alvast op je kalender 29 november 2018 is het weer Sint Pannekoek!!!!

Perspectief

November ondertussen. Wintertijd ook nog en ik moet er nog steeds voor werken. Voor een beetje licht, lucht en blijheid. Ik vind het zo makkelijk om alles op zijn somberst te zien en met een beetje mist tussen mij en de rest van de wereld is de neiging om mezelf als een egeltje op te rollen en in maart wakker te worden vrij groot. (Vorige week zag ik een egeltje in de berm liggen. Opgekruld maar op zijn rug met zijn buik en gezichtje zichtbaar. Steenkoud en morsdood. Verloren van een auto, denk ik. Nu iedere keer als mijn winterslaapdromen bovenkomen zie ik dat dode egeltje. Dat doet mijn hoofd in november).

Maar met lichtlamp, zelfreflectie en vitamine D-tabletjes kan ik wel vrij goed bedenken wat ik aan het doen ben. Dus kies ik regelmatig tegen mijn instincten in voor het vrolijkere perspectief. Vorige week maandag maakte ik wat foto's van mijn ochtend en toen ik terugkeek zag ik ineens dat ik dit principe mooi geïllustreerd had:

 Maandag begon ik de dag met een lekke band (en een vieze vloer omdat ik de vorige dag die klote band ook al geplakt had met b-merk solutie). Vervolgens goot het van de regen toen ik met de hond liep en was ik zeiknat. Allemaal waar...........




 

Maar

deze foto's zijn van dezelfde ochtend. Maar dat moet ik natuurlijk wel willen zien.........

Overdenking

Gisteren was zoon in paniek. Hij had zijn oefen theorie verkeersexamen bijna niet gehaald. En meester had verteld dat kinderen die 550 voor hun cito halen, soms moeite hadden met hun verkeerstheorie. In mijn zoons hoofd werd dat: Meester zegt dat ik ga zakken voor mijn theorieverkeersexamen en dat betekent dat ik toch dom ben en dat iedereen me uitlacht.

Meester bedoelde: als je slim bent kun je dingen te ingewikkeld maken en dat gebeurt wel eens bij verkeersexamen.

Het gebeurt bij het bloggen ook. Iedere keer dat ik een idee heb voor een stukje heeft vormt mijn hoofd zinnen, in het Engels. Want ooit blogde ik veel. Ik heb het gisteren eens teruggelezen op zoek naar een mooi voorbeeld van de heftigheid van het peutermoederschap. Ik las dingen die ik vergeten was. Teksten die ik prachtig vond, knutsels die ik maakte, dingen die ik bakte. Mijk improves was helemaal Marieke.

Toen ik overstapte in het Nederlands was het idee dat het ook een soort van port-folio kon worden. Dus ik ging er over nadenken en nog meer over nadenken en ik dacht zo veel dat ik stopte met schrijven. Ik veranderde de naam. Maar schrijven over mosterd maken, kringlopen en haken is op de een of andere manier in het Nederlands enger. Truttiger. Ik dacht dat het Engels een masker was om me achter te verschuilen, maar het was wel een bevrijdend masker (metafoor die mank loopt!).

Ik dacht er veel over na gisteren en vandaag en besloten dat alleen Engels voldoet in deze situatie. Ik was het niet aan het overdenken. I was seriously overthinking things..... I like to make stuff and I like to show it. 

Dus hierboven een stukje van de oogst van afgelopen herfst.. 

De woorden zijn op

Ik heb vanochtend 2 columns geschreven (vrijdag hier!) en nu zijn de woorden op. Gelukkig bak ik ook lekker taart.. Deze was voor dochters zevende verjaardag!