Kersencontrast

De kersen zijn rijp. We plukken, koken, wecken, eten. Spugen pitten, zo ver als we kunnen. De kersen zijn rijp. In Amerika stoppen ze kinderen in kooien, maar mijn kersen zijn rijp. Nooit hadden we zoveel kersen aan de bomen als dit jaar. De zomer kwam hard. De zeeën stegen en in Amerika stoppen ze kinderen in kooien. Zestien jaar is de boom.

Gekregen van vrienden, omdat er een kind kwam. Zijn boom, geworteld in onze grond. Het kind steeds vrijer om te gaan en te staan waar hij wil. Kersen te eten.

De kersen zijn rijp. Ik heb geen tijd voor de krant. Er hangen vruchten aan de boom van mijn zoon. Kersen die iets kunnen worden. Ik maak wijn, jam, vlaaivulling. Ik eet kersen en spuug de pit uit. Ik zet kersen op brandewijn om de zomer te bewaren. Dan hebben we dat, als het donker wordt. Ik ben zo druk, want de kersen zijn rijp.

In Amerika stoppen ze kinderen in kooien….

 Godallemachtig……  

Hoop op lente

Het is nog lang geen lente. Januari is echt nog midwinter. Het zou kunnen vriezen en sneeuwen, makkelijk. Dit jaar hebben we recordtemperaturen, maar dat is 10 graden en grijs, met af en toe slagregens. Het is geen lekker weer....

En toch. Toch verandert er in januari altijd wat. Soms ruikt de lucht heel even een beetje naar aarde. Soms ineens begint de merel te zingen. De zon schijnt veel en veel te weinig, maar als hij schijnt kan je ineens de warmte al een beetje voelen. Naast het huis, onder de koude, doodlijkende druivenstruik, komen narcisjes op. Onder de kersenboom zie je de eerste topjes van de tulpen. De knoppen in de fruitstruiken beginnen heel voorzichtig te zwellen.

De hazelaars en de elzen hebben alle voorzichtigheid laten varen. Ze bloeien, in het friste, prilste groen dat het voorjaar kent. Januari is nog geen voorjaar.  Maar januari is wel de maand waarin je je ineens kunt voorstellen dat het voorjaar worden kan. Dat de zomer bestaat en ook dit jaar weer komen zal.

Vanochtend was de lucht blauw. De zon maakte de schapenwolkjes roze. Ganzen vlogen er luid krijsend onder door en ik hoorde een specht.

Januari is geen lentemaand.

Januari is wel de maand van hoop op lente.........

Voor nu, voor mij is het genoeg.

Sint wie? Sint Pannekoek!!

Ik had altijd een beetje medelijden met Amerikanen. Die een maand voor Kerst nog een uitgebreid familiediner moeten verzorgen. Dat is toch veel te dicht bij elkaar? Natuurlijk is november wel een maand waarin het handig is om je dankbaarheid even wat bewuster aan te zitten maar toch een extra feestdag zo dicht op een andere feestdag. Waarom zou je dat doen.

Nou ik ben er achter. Dat doe je omdat je het anders nooit doet. Ik bakte gisteren met een vriendin 60 pannenkoeken om 12 mensen (waarvan 7 pubers) van eten te voorzien. Het was namelijk Sint Pannekoek en dan eten wij pannenkoeken. Toegegeven de traditie is pas een jaar oud maar het feit dat het dit jaar maar 3 dagen voor ons sinterklaasfeest viel, was geen reden om er nu weer mee te kappen.

Als Jan Kruis ooit bedacht had dat hij een officiële feestdag aan het verzinnen was had ie vast nooit voor 29 november gekozen maar het gaat zo als het gaat en feestdagen heb je niet te kiezen. En als hij dat stripje niet geschreven had, hadden wij vast niet spontaan vorig jaar met een grote groep pannenkoeken gegeten. En zeker niet dit jaar weer. En het is zo’n cadeautje. Zoon en twee van zijn beste vrienden, hun ouders (die onze vrienden zijn) en de 2 jongsten die ook weer vrienden zijn en de 2 op de middelbare school bij gevonden vriendinnen die er naadloos inpassen.  En dan hadden we zeker niet een Sint Pannekoekappgroep (met onze puberkinderen en hun vrienden!) gehad waar van de week minstens 500 berichten met emoticonrebussen voorbij kwamen. Het gaat nergens over èn daarom is het zo leuk! 

En natuurlijk kun je zomaar spontaan besluiten op een doordeweekse dag om voor een groep leuke mensen pannenkoeken te bakken maar laten we eerlijk zijn: Dat doe je niet en daarom is een feestdag zo handig! Dus ziet hem alvast op je kalender 29 november 2018 is het weer Sint Pannekoek!!!!

9 mei is oma's dag ( maar dit jaar moet ze hem delen...)

Vandaag, 96 jaar geleden, werd mijn oma geboren. Mijn oma was echt de leukste. Zo’n oma waar alles kon, waar je altijd op de eerste plaats stond en die alles wat je deed leuk en bijzonder vond. Als je oma belde dan was de begroeting steevast: 'Dag mijn lieve meisje!' Oma groette ook haar huis. Iedere keer als ze binnenkwam: 'Dag huis, daar ben ik weer!' Ik lijk op haar zeggen mensen soms. Ik vind het een compliment en inderdaad. Net als ik raakte oma altijd met wildvreemden aan de praat. “Ik zat vandaag op een bankje en toen sprak ik met een jongen en die ging vandaag zijn vriendin ten huwelijk vragen, ik ben zo benieuwd hoe het afloopt", was een typische omazin. Oma was lief, maar ook koppig, trots en huishoudelijk een beetje lui. Net als ik.. 

Oma stierf te vroeg, vind ik. Op zich viel het wel mee. Ze was bijna 80 en ze had een heel leven achter de rug. Maar ze stierf voor ik moeder werd en ik had al wel plannen. Zoon werd 14 maanden na haar overlijden geboren… Ik had hem zo graag laten zien. Hij heeft haar rode haren…..

De foto hierboven is niet van mijn oma. Deze foto is van Sophie Scholl. Ook Sophie werd vandaag 96 jaar geleden geboren en Sophie stierf echt te vroeg. Waar mijn oma de tijd had verliefd te worden, te trouwen, kinderen te krijgen en kleinkinderen, stierf Sophie op 22 februari 1943 onder een guillotine in een gevangenis in München. Ze was 21….. Haar broer Hans stierf dezelfde dag. Nu stierven er natuurlijk ontelbare mensen te vroeg in de donkere dagen van de tweede wereldoorlog. Maar Sophie deelde haar geboortedag met die van mijn oma. Dus bij Sophie weet ik helderder hoe het ook had kunnen gaan. Een vol leven, met vreugde en verdriet. Kleinkinderen die 79 echt nog veel te jong vinden. Kijk eens naar die foto. Is ze niet prachtig! Ik denk niet dat oma en Sophie behalve die geboortedag zo veel gemeen hadden maar beiden hadden ze levenslust, nieuwsgierigheid….

Ook op Sophie zou ik willen lijken. Sophie Scholl, haar broer en de andere leden van verzetsgroep de Witte Roos groeide in de jaren 30 op in Duitsland, keken om zich heen en zagen dat het niet goed was en vertelden dat aan anderen. Dit moeten we niet doen, dit moeten we niet willen. Verzet je, verzet je, verzet je.

Ik heb eigenwijze kinderen, ze komen van 2 kanten uit een lange lijn van eigenwijze mensen. Toen er op zoons rapport ooit de opmerking verscheen: “Volgt niet altijd de opdracht” was het collectieve commentaar van opa’s, oma’s ooms en tantes: “en wat is het probleem?” Ik zou het mooi vinden als mijn kinderen een beetje van de ruggengraat en het beoordelingsvermogen van Sophie laten zien in hun leven. En dan hoop ik met heel mijn hart dat ze in betere tijden leven want 21 is echt fucking veel te jong….