Twee kralen en een stukje plastic

Soms schrijf je niets omdat er niets gebeurd, andere momenten is je leven ineens zo vol dat je niet meer weet wat je op moet schrijven. Niet alles kun je delen met iedereen en als het leven heel vol is, dan is het lastig om te weten waar de grenzen liggen. En verder was het ook gewoon december. Donker en druk.  

Maar het was wel een heel bijzondere maand. Ik haalde mijn tweede Gilwellkraal op in een besneeuwd Brabants bos. Een stukje hout van niks, maar mensen wat ben ik er trots op! Die cursus was een van de mooiste dingen die ik ooit gedaan heb. Maar niet een van de makkelijkste…

Een paar dagen later hing ik die kralen om mijn nek en stapte ik voor de laatste keer in een lesauto, reed naar het CBR, ruilde mijn instructeur in voor een examinator en ging een half uurtje door de stad rijden. En nu heb ik een rijbewijs. Ik! Ik… De allereerste column die ik ooit voor Kerk in Stad schreef ging over het feit dat je mij niet moet vragen waarom ik niet autorijd. En nu doe ik het wel……………

Soms schrijf je niet over dingen omdat ze zo groot zijn dat je ze niet helemaal kan bevatten. Autorijden is zo’n ding en Gilwell was dat ook. Maar uiteindelijk was wat ik in die lesauto en in de Ardennen geleerd heb, dezelfde les.  Wees je eigen leider. Welkom in mijn auto, ik stuur, ik ben de baas.

Die les maakte bijvoorbeeld dat feedback ineens makkelijker aanvaardbaar werd. Ik realiseerde me dat ik er ook niet naar kan  luisteren. Het betekende ook dat ik, toen ik na 10 minuten rijexamen een stuuringreep kreeg van mijn examinator die met een supervisor achterin zijn eerste examen afnam, kon denken: “Dank je wel dat je me veilig hield, het was niet nodig ik had ook gezien dat een lul me rechts inhaalde”. En toen bleef autorijden. 

Dus daar stond ik eind 2017 met mijn woodbadge om mijn nek in een deprimerend CBR zaaltje aan tafeltje 2 te kijken naar een man die zijn hand uitstak en gefeliciteerd zei. Het duurde even voordat ik begreep wat hij bedoelde…. 

Benieuwd wat er in 2018 gaat gebeuren! 

Sint wie? Sint Pannekoek!!

Ik had altijd een beetje medelijden met Amerikanen. Die een maand voor Kerst nog een uitgebreid familiediner moeten verzorgen. Dat is toch veel te dicht bij elkaar? Natuurlijk is november wel een maand waarin het handig is om je dankbaarheid even wat bewuster aan te zitten maar toch een extra feestdag zo dicht op een andere feestdag. Waarom zou je dat doen.

Nou ik ben er achter. Dat doe je omdat je het anders nooit doet. Ik bakte gisteren met een vriendin 60 pannenkoeken om 12 mensen (waarvan 7 pubers) van eten te voorzien. Het was namelijk Sint Pannekoek en dan eten wij pannenkoeken. Toegegeven de traditie is pas een jaar oud maar het feit dat het dit jaar maar 3 dagen voor ons sinterklaasfeest viel, was geen reden om er nu weer mee te kappen.

Als Jan Kruis ooit bedacht had dat hij een officiële feestdag aan het verzinnen was had ie vast nooit voor 29 november gekozen maar het gaat zo als het gaat en feestdagen heb je niet te kiezen. En als hij dat stripje niet geschreven had, hadden wij vast niet spontaan vorig jaar met een grote groep pannenkoeken gegeten. En zeker niet dit jaar weer. En het is zo’n cadeautje. Zoon en twee van zijn beste vrienden, hun ouders (die onze vrienden zijn) en de 2 jongsten die ook weer vrienden zijn en de 2 op de middelbare school bij gevonden vriendinnen die er naadloos inpassen.  En dan hadden we zeker niet een Sint Pannekoekappgroep (met onze puberkinderen en hun vrienden!) gehad waar van de week minstens 500 berichten met emoticonrebussen voorbij kwamen. Het gaat nergens over èn daarom is het zo leuk! 

En natuurlijk kun je zomaar spontaan besluiten op een doordeweekse dag om voor een groep leuke mensen pannenkoeken te bakken maar laten we eerlijk zijn: Dat doe je niet en daarom is een feestdag zo handig! Dus ziet hem alvast op je kalender 29 november 2018 is het weer Sint Pannekoek!!!!

Ik gaf een bijenles

Afgelopen dinsdag mocht ik, met 2 andere imkers,  groepen kleuters les geven over bijen. Ik ben dol op kleuters en op bijen en ik heb ook nog wel enige ervaring in lesgeven dus ik werd van dit verzoek behoorlijk blij.

En toen kwamen de kleuters. Ze huppelden van de schooltuin de bloementuin van de Wiershoeck op waar een prachtige bijenstal staat maar waar ook vlinders vliegen, slakken kruipen, bloemetjes bloeien en kippen scharrelen. Ze holden achter de kippen aan, wilden over hun nieuwe schoenen vertellen, verzamelden slakken alsof het knikkers waren en dachten dan ineens: “oh ja, we kwamen iets met bijen doen!”

Kleuters leren niet dat wat jij wilt dat ze leren. Ze leren alles wat er toevallig voorbijkomt en hun aandacht trekt. Dus als je ze iets wilt leren moet je het gewoon net wat interessanter maken dan wat  er verder voorbij kruipt. Wat kunnen jullie een mooie kippengeluiden maken. En jullie doen zelfs de vleugels erbij. Doe nu eens een bij na? En daar zoemden het hele stoere jongensgroepje. Toen konden we in de observatiekast kijken. Wat zien jullie. “Honing” “Heel veel bijen het zijn er misschien wel tienhonderd”. “Eentje met een rode stip…..”  Oh wat knap jij hebt de koningin gevonden!

Ik heb me kostelijk vermaakt en de kinderen ook en vermoedelijk hebben ze wel iets geleerd. Al is het maar het besef dat er nog veel dingen zijn waar ze nog wat over kunnen leren! De volgende keer dat ik bijenles mag geven komt groep 6. Daar kun je een gestructureerde les aangeven. Kleuters leren anders. ….

En toch? Stiekem denk ik dat ik in ieder geval nog wel een beetje een kleuter ben. Ik heb me het afgelopen half jaar op het leren van nieuwe vaardigheden gestort en ik leer eigenlijk ook het meest van de dingen die voorbij komen en mijn aandacht vangen. Iets meer dan een jaar geleden ging ik op een cursus om iets over bijen te leren. Ik leerde onderweg veel meer dan dat!  Ik leerde bijvoorbeeld

iets over netwerken, mezelf èn kleuters. Prachtige bijvangst! Net zo mooi als die slakken!