Licht, leben en liefde

Dat zijn de eerste vier woorden van Daniël Loheus prachtige lied: Aordig doen tegen mensen die niet aordig doen (want die benn aordigheid 't hardste neudig. Harder as wij).

Dat licht is voor mij wel een retebelangrijke voorwaarde. Zonder ben ik al vrij snel iemand die niet aordig doet. Het is nu oktober en het licht is uit. Marieke gaat dan vrij snel ook uit. Op slot. Opgekruld in een hoekje. Ik doe mijn best. Zet mijn lichtlamp aan, draai blije muziek, blijf contact leggen, probeer me niet lens te eten, slik mijn vitamientjes. Maar het blijft behelpen. Sinds ik dit een beetje van mezelf snap, probeer ik de zon niet alleen te vangen in mijn weckvoorraad maar ook in mijn foto-opslag. Om naar te staren als ik het nodig heb. Vandaag heb ik het nodig. De belofte dat ooit het licht weer aan gaat...   

Plaats: Cafe in de Openbare Bibliotheek Groningen

"Hé, Hoe gaat het?"

"Ik ben wel druk. Moet leren en een paper schrijven en ik had misschien niet moeten stappen gisteren. Ik concentreer me gewoon fucking slecht vandaag."

"Wil je een Ritalinnetje?"

"Het lukt denk ik wel met koffie, dank je."

Lijstjes

Meer dan normaal denken aan de dood. Er zijn van die checklists waarop je kan zien dat je depressief bent. Maar ik bedacht me van de week dat het misschien handig is om een eigen checklist te hebben: een wat subtielere. Ik weet bijvoorbeeld dat ik me zorgen moet maken als ik de neiging heb om “wie moet er nu weer wat van mij” te gillen als de telefoon gaat (ook als ik het eigenlijk niet druk heb). De optie dat er iemand belt met iets leuks bestaat dan even niet. Vervolgens lukt het me niet om mijn dagelijkse routines gewoon te doen. Want mensen, een borstel door de wc pot halen is echt heel veel werk. Ook keihard oordelen over mensen die ik niet eens ken is een valkuil. Het nare is dat ik dat als ik me goed voel gewoon echt niet meer doe. En dat ik daardoor vaak heel leuke gesprekjes heb met mensen die heel anders zijn dan ik zelf. En als ik ergens van opknap dan is het van verbinding met anderen.

Daar heb ik trouwens ook een lijstje voor nodig. Dingen die goed voor me zijn. Ik heb namelijk jaren het verkeerde lijstje meegesleept.

Het lijstje met dingen die ik denk dat ik nodig heb als ik echt somber ben:

Eten

Snoep

Iets nieuws om te KOPEN

Tijd voor mezelf

Gemak

Een lekker simpel boek

Verhalen van mensen die nog zieliger zijn dan ik op het internet

TV
Een schop onder mijn kont.

Een knus gezellig grotje om in alleen te zijn

Allemaal dingen waar op zich niks mis mee is. Maar allemaal dingen waarmee je jezelf afsluit van lieve mensen, van de wereld, van je eigen leven, van je eigen gevoel,van je zelf. Ik ben, kortom, voortdurend onbevredigd op zoek naar afleiding. Dus nu ben ik zover dat ik weet wanneer ik uit moet kijken en weet wat ik niet moet doen. Wat helpt wel?

Praten, niet goed! roepen als iemand vraagt hoe het gaat. Geen gedachten diep wegstoppen

Op vaste tijden echt lekker eten. Geen snelle happen maar een goede als ik echt trek heb.

Buiten zijn, de zon meepikken als die er is en anders de daglichtlamp gewoon echt aan doen 's ochtends.

Een routine gewoon weer oppakken als ie verdwenen is. Zonder zelfkastijding omdat ik slecht was.

Iets maken. Het hoeft niet af het hoeft niet mooi, maar knutselen, fröbelen en uitvinden maken me blij. De frutsels in de kast opnieuw rangschikken werkt ook.

Delen, wel iets weggeven. Een knutsel, iets uit de keuken, een complimentje of een glimlach.

Dankbaarheid. Ik heb jaren gevochten tegen het idee van dankbaarheidslijstjes. Het leek me typisch zo'n techniek om mensen te houden waar ze zijn. Maar er is zo veel om dankbaar voor te zijn! En het helpt!

Kijk en nu heb ik iets gemaakt, met mijn daglichtlamp aan, wat ik met jullie gedeeld heb, mag ik dan nu even zinloos zappen?

Is de pijn misschien toch niet een ietsjepietsje verbeterd?

vroeg de zeer jonge dokter me gisteren. Misschien maar een heel klein tikkeltje. En ik zei ja. Want dat was duidelijk wat hij wilde horen. Dat klopte met zijn diagnose, of klopte hij met wat hij wilde horen dat het was? Want als het niet vooruitging had hij me al verteld stonden me revalidatieartsen te wachten en nieuw gips en jarenlange ellende. En bovendien moest hij dan nu een arts met een diploma gaan roepen terwijl het spreekuur al helemaal uitliep, zou hij de röntgenkamer verder belasten en moest hij waarschijnlijk wel het dossier van de patiënt in gaan zien. Maar  ik zei ja en vertoonde verder ook niet de zorgwekkende verschijnselen van diagnose  B dus ik mocht naar huis met de opdracht nieuwe schoenen te kopen, te stoppen met lopen en over twee maanden terug te komen.

Dus nu zit ik me thuis zorgen te maken. Want ik weet helemaal niet of de pijn erger is dan 6 weken terug. Het voelt erger omdat pijn 15 weken nadat je je teen breekt vervelender is dan 7 weken nadat je je teen breekt. Het voelt minder erg omdat ik de afgelopen 6 weken blijmoedig heb gedaan of het eigenlijk allemaal wel mee viel. Bovendien: ik weet eigenlijk helemaal niet hoeveel pijn mijn teen zes weken geleden deed. Hij deed toen pijn en hij doet het nu.

Ik geloof dat de medische wetenschap mijn mogelijkheid om rationeel oordeel te beoordelen of iets meer of minder pijn doet dan 6 weken geleden, een beetje overschat. En dus maak ik me zorgen .want mijn antwoord bracht iets te veel opluchting te weeg bij dokter.