Hoop op lente

Het is nog lang geen lente. Januari is echt nog midwinter. Het zou kunnen vriezen en sneeuwen, makkelijk. Dit jaar hebben we recordtemperaturen, maar dat is 10 graden en grijs, met af en toe slagregens. Het is geen lekker weer....

En toch. Toch verandert er in januari altijd wat. Soms ruikt de lucht heel even een beetje naar aarde. Soms ineens begint de merel te zingen. De zon schijnt veel en veel te weinig, maar als hij schijnt kan je ineens de warmte al een beetje voelen. Naast het huis, onder de koude, doodlijkende druivenstruik, komen narcisjes op. Onder de kersenboom zie je de eerste topjes van de tulpen. De knoppen in de fruitstruiken beginnen heel voorzichtig te zwellen.

De hazelaars en de elzen hebben alle voorzichtigheid laten varen. Ze bloeien, in het friste, prilste groen dat het voorjaar kent. Januari is nog geen voorjaar.  Maar januari is wel de maand waarin je je ineens kunt voorstellen dat het voorjaar worden kan. Dat de zomer bestaat en ook dit jaar weer komen zal.

Vanochtend was de lucht blauw. De zon maakte de schapenwolkjes roze. Ganzen vlogen er luid krijsend onder door en ik hoorde een specht.

Januari is geen lentemaand.

Januari is wel de maand van hoop op lente.........

Voor nu, voor mij is het genoeg.

Perspectief

November ondertussen. Wintertijd ook nog en ik moet er nog steeds voor werken. Voor een beetje licht, lucht en blijheid. Ik vind het zo makkelijk om alles op zijn somberst te zien en met een beetje mist tussen mij en de rest van de wereld is de neiging om mezelf als een egeltje op te rollen en in maart wakker te worden vrij groot. (Vorige week zag ik een egeltje in de berm liggen. Opgekruld maar op zijn rug met zijn buik en gezichtje zichtbaar. Steenkoud en morsdood. Verloren van een auto, denk ik. Nu iedere keer als mijn winterslaapdromen bovenkomen zie ik dat dode egeltje. Dat doet mijn hoofd in november).

Maar met lichtlamp, zelfreflectie en vitamine D-tabletjes kan ik wel vrij goed bedenken wat ik aan het doen ben. Dus kies ik regelmatig tegen mijn instincten in voor het vrolijkere perspectief. Vorige week maandag maakte ik wat foto's van mijn ochtend en toen ik terugkeek zag ik ineens dat ik dit principe mooi geïllustreerd had:

 Maandag begon ik de dag met een lekke band (en een vieze vloer omdat ik de vorige dag die klote band ook al geplakt had met b-merk solutie). Vervolgens goot het van de regen toen ik met de hond liep en was ik zeiknat. Allemaal waar...........




 

Maar

deze foto's zijn van dezelfde ochtend. Maar dat moet ik natuurlijk wel willen zien.........

Licht, leben en liefde

Dat zijn de eerste vier woorden van Daniël Loheus prachtige lied: Aordig doen tegen mensen die niet aordig doen (want die benn aordigheid 't hardste neudig. Harder as wij).

Dat licht is voor mij wel een retebelangrijke voorwaarde. Zonder ben ik al vrij snel iemand die niet aordig doet. Het is nu oktober en het licht is uit. Marieke gaat dan vrij snel ook uit. Op slot. Opgekruld in een hoekje. Ik doe mijn best. Zet mijn lichtlamp aan, draai blije muziek, blijf contact leggen, probeer me niet lens te eten, slik mijn vitamientjes. Maar het blijft behelpen. Sinds ik dit een beetje van mezelf snap, probeer ik de zon niet alleen te vangen in mijn weckvoorraad maar ook in mijn foto-opslag. Om naar te staren als ik het nodig heb. Vandaag heb ik het nodig. De belofte dat ooit het licht weer aan gaat...   

Wat heeft de vastende vrouw nu geleerd?

Haleluja!

 Het is goede vrijdag. De paastijd is begonnen. Nog anderhalve dag vasten en dan kan de koffie gewoon weer zijn rechtmatige plek in mijn leven innemen. Ik heb de koffiepot al helemaal uitgewassen en zal morgen ook het espressoapparaat liefdevol reinigen. Ik heb er zin in, ik heb het volledig en totaal gehad met vasten. 

Leerde ik er iets van? Ik weet weer heel zeker dat ik heel blij word van goede koffie en dat ik na 6 weken ook nog steeds geen fatsoenlijk alternatief gevonden heb. Thee is best lekker. Maar thee is ’s middags lekker en ’s ochtends word ik daar vaag misselijk van (dat is een erfenis uit twee koffieloze zwangerschappen).Verder leerde ik nuttige dingen over vanzelfsprekendheid, maar kijk dat wist ik hier al. Ik ben trouwens met enige mildheid blijven vasten. Ik dronk in totaal 6 keer een stiekem bakje…. 

De belangrijkste les dacht ik gisteren? Dat vasten voor mij misschien wel gewoon niet zo’n goed idee is. En zeker niet in iets dat me niet hindert en wel blij maakt. Vasten speelt misschien wel net iets te goed in op mijn vermogen om het me zelf moeilijk te maken. Ik ben er op de een of andere manier heel goed in om de lat voor mezelf net wat hoger te leggen dan die voor een ander.

Mezelf 6 weken iets ontzeggen, zet dingen in mijn brein aan die ik juist uit aan het zetten was. Ik ben bijvoorbeeld het afgelopen jaar heel hard bezig geweest met rijles. Dat deed ik eerder al vaker maar deze keer lukt het. Dat rijbewijs is er nog niet maar voor het eerst geloof ik dat het gaat lukken. En daarvoor moet ik heel anders tegen mezelf praten dan ik gewend ben. Aanmoedigend, positief, aardig. Vaste opmerking van de instructeursstoel als ik weer eens hevig mopperend achter het stuur zit. ‘Helpt het? Nee? Stop er dan maar weer mee.’

Hij is niet de enige die me het afgelopen jaar op dit front heeft uitgedaagd. En langzaam landt het. Ik mag mezelf iets gunnen, ik mag fouten maken, ik mag iets niet weten en daar ontstaat de ruimte voor groei. Leer je autorijden, schrijf je weer en danst de dagen door.

En dan ga je vasten omdat je dat idee zo mooi vindt (en dat is het ook). En dan wil je eigenlijk een nieuwe fiets maar denk je: als ik nou een nieuwe koop als ik mijn rijbewijs haal. Want een beloning is motiverend toch? En dan gaat je fiets stuk en denk je: Nu ga ik hem niet meer laten maken want ik koop binnenkort een nieuwe. En vervolgens voel je je iedere keer dat je op je fiets zit een sukkel omdat je niet kan autorijden. En voor je het weet heb je voor het eerst het gevoel dat je NU GAAT STOPPEN MET AUTORIJDEN OMDAT JE EEN IDIOOT BENT DIE HET TOCH NOOIT GAAT LEREN. 

Ik ben gewoon wel goed in het me ontzeggen van dingen. Dat hoef ik niet te leren. Ik mag wel oefenen op bedenken wat ik nodig heb en hoe ik regel dat ik dat ook krijg. Ik mag me zelf gewoon dingen gunnen. En daarvoor wacht ik dus niet op carnaval maar ik ben gewoon al begonnen. De laatste rijles? Die ging gewoon weer lekker. Ik nam een kopje espresso van te 

voren en zei even 5 minuten lieve, bemoedigende dingen tegen mezelf. En die nieuwe fiets? Die wordt zo bezorgd. Die heb ik verdiend omdat ik er iedere dag op fiets. Meer hoef ik er niet voor te doen…………………………………………..

Veranderen...

Ik ben nogal geobsedeerd door woorden. Ik ga aan van woorden. Ik schrijf ze graag, ik hoor ze graag, ik lees ze graag, ik spreek ze graag en ik jat ze graag. Serieus, deel met mij een mooie quote en de kans is groot dat je die later op mijn wc-deur terugleest. Gelukkig is woordenschat een publiek bezit (al is copyright wel een heel mooi fijn dingetje waar je serieus mee moet omgaan. Ik jat dus met mate!)

Ik bewaar en deel die quotes die me aan het denken zetten, die me een intuïtief: ‘dat is waar’-gevoel geven (en vervolgens ben ik soms nog weken aan het puzzelen wat er waar is en waarom. Ik zei het al: ik ga aan van woorden). Soms kom ik een quote tegen die me even in mijn maag stompt. Die deel ik meestal niet, daar kauw ik eerst in stilte op. Vorige week zag ik er zo een.

“Veranderen is soms pijnlijk, maar niet veranderen is vaak pijnlijker”

Een vriendin deelde hem. Zij gaat door heel pijnlijke veranderingen. En omdat ze een van de sterkste vrouwen is die ik ken, heb ik haar die veranderingen jaren buiten de deur zien houden met alles wat in haar is. Omdat het heel pijnlijk is en het aller pijnlijkste is, lijkt me, dat het niet anders kan.  Nee dat het niet anders is. Het is wat het is…..

Dus dat deze quote aankwam, weet ik aan empathie. Tot ik me zelf hoorde denken: “Het klopt niet, alle verandering is pijnlijk, ergens”. Tenminste als je, zoals ik, eigenlijk helemaal niet van veranderingen houdt. Mijn liefste vriendinnetje is dat al 37 jaar, mijn lief is na 26 jaar ook nog de leukste, als mijn ouders vroeger een nieuwe auto kochten, moest ik huilen en ik heb van mijn 8^e totdat de V&D vorig jaar failliet ging ieder bezoek aan La Place een broodje kruidenkaas gekocht, want dat vind ik lekker. Winkels die verhuizen, nieuwe meubels, een andere kleur op de muur. Ik kan daar hevig mopperig van worden.

En nu verander ik. Omdat dat tijd werd. Omdat ik mens ben en groei. Omdat me dingen overkwamen, omdat ik de groei opzocht en onderweg mijn grenzen tegenkom en verleg, omdat ik echt meer te bieden heb aan de wereld dan ik nu geef en omdat er wat angsten om zeep geholpen moeten worden. En ik moet zeggen: Deze verandering is heerlijk. Ik geniet met volle teugen. Ik ben oprecht nieuwsgierig naar wat de toekomst brengt en ik heb er (meestal) ook vertrouwen in. Kortom deze verandering is in niets te vergelijken met de veranderingen die mijn vriendin in gang moest zetten. En toch…..

Toch heb ik op gezette tijden het gevoel dat er een brok verdriet in mijn buik zit, kan ik soms hevig verlangen naar mijn hoofd op oma’s schoot en zit er in mijn grote levensvreugde soms een diepe pijnlijke scheut weemoed. Ik weet het aan het verdriet dat er ook gewoon was het afgelopen jaar. Dat is ook een relatie tussen pijn en verandering. Pijn veroorzaakt verandering maar ik vermoed toch ook dat verandering vaak pijn doet.

 Want in alle veranderingen laat ik iets achter. Een droom, een angst, een zelfbeeld, een gewoonte, een troost. Ze hielpen misschien niet, maar ze waren wel vertrouwd en daardoor veilig. En de vrouw die ik toen was, komt nooit meer terug. 

Een beetje zoals ik niets liever wil dan dat mijn kinderen opgroeien tot gelukkige, zelfstandige, zelfdenkende mensen die zich kunnen redden in de wereld. Echt, als ik 1 ding in mijn leven kon afdwingen dan koos ik dat. Het is wat ik het allerliefste wil. En ze zijn al een heel eind op weg. Ze groeien en bloeien voor mijn ogen maar wel steeds een stukje verder bij mama vandaan. Kende ik 10 jaar geleden ieder stukje huid beter dan dat van mezelf, nu ruiken ze soms gewoon even vreemd. Ook dat doet zeer, echt zeer en dat slaat nergens op want het is de bedoeling. Nuttige quote van de lief: Het enige alternatief voor groter worden, is niet groter worden. En als je het zo zegt dan neem ik de pijn met liefde voor lief. En dat geldt dus ook voor mijzelf. Het enige alternatief voor groeien is niet groeien en dat is geen alternatief. Dus ik geniet gewoon door en aai mezelf even over de bol als ik groeipijn heb…  

Lessen uit de achtbaan....

Ik was deze week met mijn gezin in de Efteling en leerde daar iets over angst. Ik leerde daar al eerder iets over angst. Ik ben namelijk niet bang in zo’n achtbaan. Dat was toen we een jaar of vier geleden voor het eerst als gezin naar de Efteling gingen wel een verrassing. Ik was er van overtuigd dat ik dat wel eng vond. Ik moet zeggen als kind vond ik het wel interessant om dingen niet te durven dus ik had ze gewoon nog nooit geprobeerd. En wat blijkt. Ik vind achtbanen dus gewoon vet leuk. Ik had een angst verzonnen en gecultiveerd.

 Ik gil niet,  maar om zoon te citeren: “Mam lacht altijd heel maniakaal in een achtbaan”. Ik vind het een waanzinnig gaaf gevoel.  En denk nog steeds. Kijk mij nou. Ik doe dit gewoon en vind het nog leuk ook. Het mooie van achtbanen is dat je één beslissing neemt. Ik ga hierin. En dan ben je klaar. Dan overkomt het je en moet je de controle uit handen geven. Er op vertrouwen dat het werkt. In de Efteling makkelijker dan op sommige andere plekken omdat het zo’n ontzettend goed georganiseerd park is. Met een enorme aandacht voor details. In zo’n attractie kloppen altijd alle kleinigheden bij het verhaal dat men wil vertellen en het personeel komt over alsof ze er met plezier werken en enige autonomie hebben in hoe ze hun werk doen. Graadmeters van kwaliteit voor mij. Dus als ik in de Baron 1898 ga zitten en het personeel besluit dat ik goed vast zit en dat alles in orde is dan ga ik redelijk ontspannen de afgrond in.

Dat kan anders. Dinsdag kwam ik een oma tegen die dat heel anders deed. Ik zag haar eerst bij Joris en de Draak waar ze het vertrek platform opstormde om aan haar kleinkinderen te vragen hoeveel ruimte er zat tussen de beugel en hun buik en hun schouders en de beugel. De kinderen zuchtten even en weigerden antwoord te geven. Oma, het komt wel goed. De veiligheidsmedewerker van de Efteling, wiens werk het is om te controleren of de beugels goed vast zitten, wachtte even en hervatte zijn werk. 

Ik en zoon die naast me zat, grinnikte daar even hevig om. Maar een uur later in Baron 1898 was ik er wel klaar mee. Daar kwam ze weer aangevlogen. Hoe lang ben jij, hoe lang ben jij? Weer dwars door de veiligheidscontroles heen. Deze keer middenin het gesprek van de man die de passagiers controleert en de dame die de attractie aanzet. Ik was het zat. Als je het niet veilig vindt, moet je het niet doen en als je het wel doet moet je niet denken dat jij beter kan controleren of alles goed is dan de mensen die daarvoor betaald worden en voor opgeleid zijn.

Ik ergerde me wezenloos. En toen net toen ik op het punt stond in een vrije val onder de grond te schieten realiseerde ik me: Ik doe dit ook. In andere situaties heb ik een dusdanige controledrift dat ik andermans werk ga zitten doen. Zo heb ik laatst aan mijn rijinstructeur uitgelegd dat ik helemaal niet goed gereden had. Gelukkig heb ik een goeie en heeft hij me, nadat hij me eens goed uitgelachen heeft, uitgelegd dat ik hem een kapitaal betaal om me te leren autorijden en dat dat een stuk beter gaat als ik er gewoon op vertrouw dat hij dat kan.

Ik was de les al een beetje aan het leren maar pas dinsdag, met bungelende beentjes in een strak harnas hangend boven Kaatsheuvel, snapte ik echt hoe belachelijk arrogant het is om te denken dat jij er voor nodig bent om alles goed te laten gaan.

En ik dacht aan dit gedicht dat me dierbaar is en besloot: Binnenkort neem ik zangles……