Hoop op lente

Het is nog lang geen lente. Januari is echt nog midwinter. Het zou kunnen vriezen en sneeuwen, makkelijk. Dit jaar hebben we recordtemperaturen, maar dat is 10 graden en grijs, met af en toe slagregens. Het is geen lekker weer....

En toch. Toch verandert er in januari altijd wat. Soms ruikt de lucht heel even een beetje naar aarde. Soms ineens begint de merel te zingen. De zon schijnt veel en veel te weinig, maar als hij schijnt kan je ineens de warmte al een beetje voelen. Naast het huis, onder de koude, doodlijkende druivenstruik, komen narcisjes op. Onder de kersenboom zie je de eerste topjes van de tulpen. De knoppen in de fruitstruiken beginnen heel voorzichtig te zwellen.

De hazelaars en de elzen hebben alle voorzichtigheid laten varen. Ze bloeien, in het friste, prilste groen dat het voorjaar kent. Januari is nog geen voorjaar.  Maar januari is wel de maand waarin je je ineens kunt voorstellen dat het voorjaar worden kan. Dat de zomer bestaat en ook dit jaar weer komen zal.

Vanochtend was de lucht blauw. De zon maakte de schapenwolkjes roze. Ganzen vlogen er luid krijsend onder door en ik hoorde een specht.

Januari is geen lentemaand.

Januari is wel de maand van hoop op lente.........

Voor nu, voor mij is het genoeg.

Perspectief

November ondertussen. Wintertijd ook nog en ik moet er nog steeds voor werken. Voor een beetje licht, lucht en blijheid. Ik vind het zo makkelijk om alles op zijn somberst te zien en met een beetje mist tussen mij en de rest van de wereld is de neiging om mezelf als een egeltje op te rollen en in maart wakker te worden vrij groot. (Vorige week zag ik een egeltje in de berm liggen. Opgekruld maar op zijn rug met zijn buik en gezichtje zichtbaar. Steenkoud en morsdood. Verloren van een auto, denk ik. Nu iedere keer als mijn winterslaapdromen bovenkomen zie ik dat dode egeltje. Dat doet mijn hoofd in november).

Maar met lichtlamp, zelfreflectie en vitamine D-tabletjes kan ik wel vrij goed bedenken wat ik aan het doen ben. Dus kies ik regelmatig tegen mijn instincten in voor het vrolijkere perspectief. Vorige week maandag maakte ik wat foto's van mijn ochtend en toen ik terugkeek zag ik ineens dat ik dit principe mooi geïllustreerd had:

 Maandag begon ik de dag met een lekke band (en een vieze vloer omdat ik de vorige dag die klote band ook al geplakt had met b-merk solutie). Vervolgens goot het van de regen toen ik met de hond liep en was ik zeiknat. Allemaal waar...........




 

Maar

deze foto's zijn van dezelfde ochtend. Maar dat moet ik natuurlijk wel willen zien.........

Licht, leben en liefde

Dat zijn de eerste vier woorden van Daniël Loheus prachtige lied: Aordig doen tegen mensen die niet aordig doen (want die benn aordigheid 't hardste neudig. Harder as wij).

Dat licht is voor mij wel een retebelangrijke voorwaarde. Zonder ben ik al vrij snel iemand die niet aordig doet. Het is nu oktober en het licht is uit. Marieke gaat dan vrij snel ook uit. Op slot. Opgekruld in een hoekje. Ik doe mijn best. Zet mijn lichtlamp aan, draai blije muziek, blijf contact leggen, probeer me niet lens te eten, slik mijn vitamientjes. Maar het blijft behelpen. Sinds ik dit een beetje van mezelf snap, probeer ik de zon niet alleen te vangen in mijn weckvoorraad maar ook in mijn foto-opslag. Om naar te staren als ik het nodig heb. Vandaag heb ik het nodig. De belofte dat ooit het licht weer aan gaat...