Dood en hoop

Donderdagmorgen 26 spetember. De koffiepot pruttelt op het fornuis. Ik dek de tafel, de regen klettert tegen de ramen en terwijl ik de ontbijtbordjes op tafel zet, werp ik een blik in de krant. Benieuwd wat er in het Britse Lagerhuis gebeurd is in het Brexit-debacle kijk ik ook nog even op de NOS. Daarna open ik facebook en zie het gezicht van mijn vriend Jim. Jim zit niet op facebook, twitter of welk ander sociaal medium dan ook. Jim zit op Death Row En dus is zijn gezicht in mijn facebookfeed uitermate slecht nieuws.

Het betekent dat hij dood is of dat iemand hem dood wil maken. Het is tot mijn verbazing het laatste. Gouverneur de Santis heeft een death warrant getekend voor James M Dailey. Geplande executiedatum 7 november.

Toen ik 22 jaar geleden met Jim begon te schrijven, vroeg ik me vaak af hoe dit moment zou voelen. Maar nu verwachtte ik het niet meer. Er zitten 341 mensen op Death Row in Florida en er worden zo’n 2 à 3 executies per jaar uitgevoerd. Van die 341 mensen zijn er velen van wie het duidelijk is dat ze gedaan hebben waarvoor ze veroordeeld zijn. Bij Jim is dat niet zo.

 Er is namelijk geen bewijs. Er zijn slechts verklaringen van medegevangenen die sindsdien toegegeven hebben dat ze een deal hebben gekregen in ruil voor hun verklaring.  En er was de verklaring van de medeverdachte in zijn zaak die verklaard had dat Jim de moord pleegde. Een verklaring waarvan hij inmiddels meermalen heeft verklaard dat hij vals was.

Er is DNA-materiaal in de zaak getest. Jims DNA is niet gevonden. Ondertussen probeert in Texas een man de staat zo ver te krijgen dat ze DNA-materiaal testen in de zaak waarvoor hij op 20 november geëxecuteerd zal worden.

Als ik stilsta bij de vraag hoe ik 10, 15 jaar geleden gereageerd had op een Death Warrant maakt me dat verdrietig. Ik weet vrij zeker dat ik direct in actie gekomen was. Dat ik toen nog oprecht geloofde dat dit te veranderen was. Dat ik er iets aankon doen. Dat dit een vergissing moest zijn, dat niemand een onschuldige wil ombrengen. Nu ging ik een knuffel halen bij mijn man, appte ik een vriendin en hield vervolgens een week mijn mond. Ik schreef Jim, dat wel. Maar alle woede en verontwaardiging sloeg naar binnen. Alsof ik dacht dat als ik het niet hardop zou zeggen het niet waar zou zijn.

Toen vond ik een petitie gestart door zijn advocaten. Ik tekende en twijfelde over die handtekening. Ron de Santis de gouverneur van Florida is een Trumpmannetje. Zouden buitenlandse handtekeningen niet eerder tegenwerken? Het doet pijn om te zien dat ik ergens mijn hoop verloren ben. En toen realiseerde ik me dat hoop ook dat is, wat je doet tegen beter weten in. En als ik van iemand iets over hoop geleerd heb, dan is het van Jim. Dat een mens een mens kan blijven tegen alles in. Dat een mens kan blijven hopen tegen beter weten in. Dat een mens een ander op kan beuren ook als ie het objectief veel slechter heeft. Dat ik een grote doos met brieven heb die daar getuige van zijn.

Dus ik deelde de petitie wel en voerde sindsdien een aantal mooie gesprekken over liefde, dood en vriendschap. Veel hoop heb ik nog steeds niet maar als James Milton Dailey op 7 november door de staat Florida met een dodelijke injectie omgebracht wordt dan wil ik graag dat hij weet dat er mensen waren die in hem geloofde en voor hem gevochten hebben. Dus wilt u de petitie tekenen? Wellicht wint de hoop.

https://actionnetwork.org/petitions/james-m-dailey-is-innocent-stop-the-execution

 

Sinds ik deze column voor Kerk in Stad schreef heeft Jim een temporary Stay of execution gekregen van 90 dagen. Zijn advocaten krijgen tot 30 december de tijd om een zaak bij de federale rechtbank voor te bereiden om zijn onschuld te bewijzen. Dat betekent overigens niet dat het zeker is dat die rechtzaak er komt. Tot nu toe zijn alle aanvragen om nieuw bewijs te mogen aandragen afgewezen. Er is wel ruimte en lucht dus maar het tekenen van deze petitie heeft absoluut nog steeds heel veel zin! Jim is nog steeds ‘on Death Watch’! Op 31 december kan er gewoon een nieuwe datum geprikt worden.

Kersencontrast

De kersen zijn rijp. We plukken, koken, wecken, eten. Spugen pitten, zo ver als we kunnen. De kersen zijn rijp. In Amerika stoppen ze kinderen in kooien, maar mijn kersen zijn rijp. Nooit hadden we zoveel kersen aan de bomen als dit jaar. De zomer kwam hard. De zeeën stegen en in Amerika stoppen ze kinderen in kooien. Zestien jaar is de boom.

Gekregen van vrienden, omdat er een kind kwam. Zijn boom, geworteld in onze grond. Het kind steeds vrijer om te gaan en te staan waar hij wil. Kersen te eten.

De kersen zijn rijp. Ik heb geen tijd voor de krant. Er hangen vruchten aan de boom van mijn zoon. Kersen die iets kunnen worden. Ik maak wijn, jam, vlaaivulling. Ik eet kersen en spuug de pit uit. Ik zet kersen op brandewijn om de zomer te bewaren. Dan hebben we dat, als het donker wordt. Ik ben zo druk, want de kersen zijn rijp.

In Amerika stoppen ze kinderen in kooien….

 Godallemachtig……  

Hoop op lente

Het is nog lang geen lente. Januari is echt nog midwinter. Het zou kunnen vriezen en sneeuwen, makkelijk. Dit jaar hebben we recordtemperaturen, maar dat is 10 graden en grijs, met af en toe slagregens. Het is geen lekker weer....

En toch. Toch verandert er in januari altijd wat. Soms ruikt de lucht heel even een beetje naar aarde. Soms ineens begint de merel te zingen. De zon schijnt veel en veel te weinig, maar als hij schijnt kan je ineens de warmte al een beetje voelen. Naast het huis, onder de koude, doodlijkende druivenstruik, komen narcisjes op. Onder de kersenboom zie je de eerste topjes van de tulpen. De knoppen in de fruitstruiken beginnen heel voorzichtig te zwellen.

De hazelaars en de elzen hebben alle voorzichtigheid laten varen. Ze bloeien, in het friste, prilste groen dat het voorjaar kent. Januari is nog geen voorjaar.  Maar januari is wel de maand waarin je je ineens kunt voorstellen dat het voorjaar worden kan. Dat de zomer bestaat en ook dit jaar weer komen zal.

Vanochtend was de lucht blauw. De zon maakte de schapenwolkjes roze. Ganzen vlogen er luid krijsend onder door en ik hoorde een specht.

Januari is geen lentemaand.

Januari is wel de maand van hoop op lente.........

Voor nu, voor mij is het genoeg.

Twee kralen en een stukje plastic

Soms schrijf je niets omdat er niets gebeurd, andere momenten is je leven ineens zo vol dat je niet meer weet wat je op moet schrijven. Niet alles kun je delen met iedereen en als het leven heel vol is, dan is het lastig om te weten waar de grenzen liggen. En verder was het ook gewoon december. Donker en druk.  

Maar het was wel een heel bijzondere maand. Ik haalde mijn tweede Gilwellkraal op in een besneeuwd Brabants bos. Een stukje hout van niks, maar mensen wat ben ik er trots op! Die cursus was een van de mooiste dingen die ik ooit gedaan heb. Maar niet een van de makkelijkste…

Een paar dagen later hing ik die kralen om mijn nek en stapte ik voor de laatste keer in een lesauto, reed naar het CBR, ruilde mijn instructeur in voor een examinator en ging een half uurtje door de stad rijden. En nu heb ik een rijbewijs. Ik! Ik… De allereerste column die ik ooit voor Kerk in Stad schreef ging over het feit dat je mij niet moet vragen waarom ik niet autorijd. En nu doe ik het wel……………

Soms schrijf je niet over dingen omdat ze zo groot zijn dat je ze niet helemaal kan bevatten. Autorijden is zo’n ding en Gilwell was dat ook. Maar uiteindelijk was wat ik in die lesauto en in de Ardennen geleerd heb, dezelfde les.  Wees je eigen leider. Welkom in mijn auto, ik stuur, ik ben de baas.

Die les maakte bijvoorbeeld dat feedback ineens makkelijker aanvaardbaar werd. Ik realiseerde me dat ik er ook niet naar kan  luisteren. Het betekende ook dat ik, toen ik na 10 minuten rijexamen een stuuringreep kreeg van mijn examinator die met een supervisor achterin zijn eerste examen afnam, kon denken: “Dank je wel dat je me veilig hield, het was niet nodig ik had ook gezien dat een lul me rechts inhaalde”. En toen bleef autorijden. 

Dus daar stond ik eind 2017 met mijn woodbadge om mijn nek in een deprimerend CBR zaaltje aan tafeltje 2 te kijken naar een man die zijn hand uitstak en gefeliciteerd zei. Het duurde even voordat ik begreep wat hij bedoelde…. 

Benieuwd wat er in 2018 gaat gebeuren!